Can sıkıntısından mütevellit gerçekleştirdiğim bir ‘volta’ anında adımlarımı saydım. 10. adımdayken duvara çarptım. Çarptığım sadece duvar değildi, gerçekle de çarpıştım o sırada. Yaşantımın geçtiği alan toplamda 10 adımmış meğer. Rakam bana ne kadar ufak geldi. Sanki 50 adım çıksa sevinecektim. Sanki 50. adımda çarptığım duvar bu olmayacaktı. Derin düşüncelerin içinden geçerken ben, fikrim nice 10 adım hayalleri içinde gezinip duruyordu.

10 küçük adım. Sonra düşündüm, küçük kalsaydım daha küçük olan adımlarımla daha mı büyürdü dünyam diye? Saçmaladığımı içeriden gelen telefon sesi yüzüme vurdu, kocamandım, hanımefendiydim. Büyüktüm, ama hayatım 10 adımdan ibaretti. O da eğer fırsat bulup da volta atmaya mecal bulabilirsem…