Arsiv

10 Adım

Can sıkıntısından mütevellit gerçekleştirdiğim bir ‘volta’ anında adımlarımı saydım. 10. adımdayken duvara çarptım. Çarptığım sadece duvar değildi, gerçekle de çarpıştım o sırada. Yaşantımın geçtiği alan toplamda 10 adımmış meğer. Rakam bana ne kadar ufak geldi. Sanki 50 adım çıksa sevinecektim. Sanki 50. adımda çarptığım duvar bu olmayacaktı. Derin düşüncelerin içinden geçerken ben, fikrim nice 10 [...]

Hergün güneş doğar, yeter ki açık olsun perdeler

Yalnızlığı en çok kendimden uzaklaştığımda hissederim ben. Kısa bir süre öncesine kadar kapatmıştım tüm perdeleri. Işıktan, sesten arınmış, koyu bir yalnızlığı seçmiştim kendime. Gülmediğim sanılmasın, gülüyordum. Karışıyordum insanların içine, belki de olmadığım kadar içlerindeydim. Kendime ne kadar yabancılaşırsam o kadar içinde oluyordum gerçek dünyanın. Bir adaptasyon sorunu yaşıyordum aylardır, artık bunu çocukluğuma bağlayacak yaşı çoktan [...]

Nefes bulmak için…

Bir insanın kendisine yapabileceği en kötü şey, nefes bulduğu şeylerden uzak tutmaktır kendini.                     ~~ben, bu akşam.
Öyle yaptım aylardır. Aylardır hayatın geri kalanının benden çok değerli olduğunu düşünüp, kendimi önemsemedim. Beslemedim kendimi;doyurmadım. Okumadım. Dinlemedim. İzlemedim. Yazmadım neticesinde. Hayatın üç kuruşluk olduğunu kulak arkası yaptım, değer verdiğim şeyler birer birer uzaklaştı eteklerimden. Önceleri kışın soğukluğu dedim, bahar yorgunluğunu [...]