Arsiv

Yağmur Vururken Cama*

“Hiç bir şeyde gözüm yok Sen yanımda ol yeter…” Güzel günlere olan umudumu parçalamıştım o rüyadan uyandığımda. Gördüğüm o rüya bir gerçeği tüm çıplaklığı ile yüzüme vuruyordu. Sensizlik.. Aslımda sensizdim, özüm, benliğimin tüm kapıları sensizliğe çıkıyordu. Kabullenmesi çok güçtü belki, belki de yaşadığım herşeyin en anlamlı yansıması idi. İdrak edecek kudretim yoktu; üstelemedim. Bir rüyanın [...]

İnsan nasıl ölebilir?

Rüzgâr istiyorum ben ruhumun güllerine Ki dökülsün, dağılsın, yok olsun hülyalarım İlkokul yıllarında elimize tutuşturulmuştu şiiri, 23 Nisan’a az bir zaman kalmıştı, ezberlemeliydik. Öğretmenimiz de biz şiiri okurken arkada çalacak olan müziği araştırıyordu. Teybimiz vardı bir tane, toplanan paralarla almıştık. Herkes şiirin bir kısmını ezberleyecekti, en güzel söyleylenler okuyacaktı 23 Nisan gününde.. “Yediyordu Elif kağnısını, [...]

Kendine benim için bir gül ver

Acısıyla, tatlısıyla, bayramıyla, şekeriyle bir Eylül ayını daha bitirmiş bulunuyoruz. Eylül ayına münhasır bir eda ile çeşitli ayrılık acıları tadan benliğim,ayın bitiyor oluşu ile garip bir keyfe doğru yolculuğa çıkıyor. Sıfat tamlaması bol bir cümlenin en gözde kelimesiyim adeta! İşin içinde bir garip yan arayacak olursak bu gitmelerin kalmaların artık içimde zerre his uyandırmadığını seçebiliriz. [...]