Ön Not :  Bu yazı, “23 Nisan’da bu blog benim” etkinliği kapsamında yeğenim Berk tarafından yazılmıştır. Berk 11 yaşında.  her çocuk gibi bir hayat yaşıyor. Ricamı kırmayarak hiç tarzı olmayan bir şeye imza attı ve buraya kendi hayatından bazı küçük paragraflar yazmayı kabul etti. Kendisine çok teşekkür ederim.

—

Tekrar merhaba,

Bugün bu sayfa bizim olduğu için ve de 23 Nisan olduğu için kuzenim Utku’dan da bahsetmek istiyorum sizlere. Eskisi gibi çok görüşemiyoruz ve onu çok özlüyorum. O çok minikken ben biraz büyümüştüm. O konuşmaya başladığı zamanlarda ben dede diyebiliyordum. Kızlara birimiz teyze diyorduk diğerimiz hala. Anne ve babalarımıza zaten ayrı ayrı anne ve baba diyorduk. benim babaannem onun anneannesiydi. Ama bir sorun oluştu. İkimiz de dedemize dede diyorduk. Çok kavga çıkarıyordu Utku bu duruma. Benim dedem benim dedem diye tutturuyordu. Abisi olduğum için birşey demiyordum ama ben de üzülüyordum. Sonra kızların aklına bir fikir geldi ve birimizin dedemize büyük baba demesine karar verildi. Büyük baba demek istemedim ben çünkü daha önce konuşmaya başlayıp dede diyen bendim. Utku da bu fikre sıcak baktı ve artık dedeme büyük baba demeye başladı. Böylece sorunumuz ortadan kalktı.

Bugün 23 Nisan olduğu için Utkudan bahsetmek istedim size. O çok iyi bir çocuk. Ço kda akıllıdır. Onu çok özledim. En kısa zamanda umarım bir araya gelebiliriz. Senin de 23 Nisanın kutlu olsun sevgili Utku.