Bu yazıda, “23 Nisan’da bu blog benim” etkinliği kapsamında çok sevdiğim bir arkadaşımın 6 yaşındaki oğlu Murat Utku’nun ilk 23 Nisan gösterisini anlatacağım sizlere. Bu akşam iş çıkışı onlara geldim ve Murat Utku beni kapıda karşılayarak bugün ilk kez kutladığı 23 Nisan’ını anlattı. Madem bugün bloglar çocukların, ben bir de Murat Utku’nun bu heyecanını paylaşmak istedim.

Murat Utku 6 yaşında, anaokuluna gidiyor. Yaşıtlarından daha akıllı bir çocuk. Uysal ve sevimli. Yer yer fena halde bir yaramaz. Aramız çok iyidir onunla. Hatta bu yazıyı yazmam için bana patlayan şeker bile verdi! Şimdi o bana 23 Nisan gösterisini anlatacak ve ben de sizlere yazacağım.

“23 Nisan gösterisine babam ,annem, teyzem, halam,annannem,babaannem ve büyük babam geldi. Bir de Kadircan geldi ama o bir çocuk. Kuzenim benim, iki yaş büyük benden. O 8 yaşında.  Sonraa,23 Nisanda Kolbastı oynadım. Sonra okulda öğrendiğimiz şarkıları söyledik, oyunlar oynadık. Başka da bişey yapmadık. Bizim bir sürü resmimizi çektiler. Onları da gösterelim yazıda. Sonra çıkışta babam bizi yemeğe götürdü. Sonra annem izin verdi ve soğukta dondurma yediim. Sopsoğuktu. Ama güzeldi. Biraz kolbastı oynadık demiştim ya,  yok öyle deme sil onu. Kolbastı aynen demin sana oynadığım gibi bir oyundu. Sevdim bu oyunu ben. Başka zamanlarda da yapmak istiyorum. Beyaz gömlek siyah pantolon, siyah da papyon giydik. Kızlar da etek ve ne giydiler anne? Onlar da mı gömlek giydi? Tamam bu kadar. Biraz da resimlerimizi koyalım.Benim istediğim resimleri koyar mısınız?”

“Biz böyle çekildik, resim biraz küçük çıkmış burda herkesi tanıyamadım. Ama hepimiziz.Kutay da var heralde. heralde sınıf arkadaşlarım. Ama şu heralde benim. Kolbastı oynarken bizi çektiler”

“Burda da çekildik. ben annemi seviyorum. İyi olmuş bu resimdeki diğer insanları çıkardığımız. Annem bana kızdığında  bazen ağlarım bazen ağlamam. Annem çok güzel. Süslüdür,ben babamı da çok severim. Babam ve annem en çok herkesten sevilirler. Büyükbabamı ve babannemi de seviyorum. Keşke onlara resim çekilseydik. Onlar sahneye çıkamadılar, en arkadalardı. babam bazen işten geldiğinde bana istediğim oyunları getiriyor. Bazen de unutuyor ama yarın hemen getiriyor.”

“Bu resimde yemek yiyoruz. Çileği çok seviyorum. annem bana pazardan alacak. Yemekte makarna istedim ama yokmuş. Yaa bunu yazmayın silin. Sildiniz mi? ben de sucuklu pide yedim. Songül ablam da kiremitte köfte yedi, babam da benim aynısını yedi ama onun sucuklu değildi. Baklava yedik. tatlıyı Zeki abimler yediler. En son yemeğimi yedikten sonraa dondurmaaaa aldııkk. tek ben yedim. Sopsoğuktu. Annem izin verdi.”

“Şimdi de sen bize geldin Meruş Abla. makarna yedik. Çorba da içtik. Benim odamdaki yeni aldığımız koltukta yatacaksın sen. Orda 3 kişi de yatabilir. Ama sen 1 kişisin. Teyzem de burada. O salonda yatacak. Galatasaraylı olduğumu yazın. Formam zaten şimdi üstümde. Altım sort olduğu için annem hasta olursun dedi giydirmedi. Bu kadar. Bu 23 Nisanı çok sevdim ben. İnşallak birinci sınıfta da yaparız. Bu kadar. Atatürk’e çok teşekkür etmek isterim. “