Ben küçükken sokağımızın adı 7087 Sokak idi. 7086 Sokak ile 7087 Sokak ın öpüştüğü noktadaydı evimiz. ( + gibi düşün sevgili okuyan, yorma beni) Ama evin kapısı 7087ye baktığı için kendimizi 7087 Sokaklı sayıyorduk biz.  Hatta o yıllar milliyetçilik biz çocuklar arasında öyle yayılmıştı ki yan evde oturan çocuğa “git kendi sokağında oyna, burası 7087 sokak, sen 7086 sokak çocuğusun!” diye girişirdim. Tabiki bunu dedikten sonra 7086 sokak hudutlarına girdiğimde oradan aynı gerekçeyle kovulurdum. Dolayısıyla yan evimdeki çocuklarla “çocukluk arkadaşı” olamadım.

Öte yandan annem 1940lardan kalma olduğunu zannediyor olsa gerek o yıllarda pek değişik bir kadındı. Buna neden olarak 4 tane cırcır böceği gibi kızın etrafta koşuşturması tabiki gösterilebilir hele ki en büyüğü 5 en küçüğü 1 yaşındaysa ! Kadıncağız bundan mütevellit o yaşlarını 80 yaşındaki teyzeler gibi geçirmiştir. O günlerin üzerinden 20 sene geçmiş ve annem giderek 20lerindeki genç kız edasını ancak kazanmıştır. Neyse konumuza dönelim (konumuz mu vardı ki). Evet evet 7087 Sokak. Annem o yıllarda bizi son derece eğlenceli anlara sevk eden tuhaflıklarına bir yenisini eklemeden günü bitirmezdi. Bir gün elinde yemek kepçesiyle kapıda karşıladı beni. “Hangi sokaklardasın sen yaramaz! Seni arıyorum sabahtan beri!” Bense 4 yaşımın tüm zeka belirtilerini fazlasıyla taşımış olduğumdan anında cevabı yapıştırmıştım. “7087 Sokakta anne!” Bu diyaloğumuzun sonraki seneler boyunca her aile toplaşmasında dillendirileceğini bilmeyerek yatağa yollanmıştım annemin tuhaf tuhaf bakışları eşliğinde.

7087 Sokak demek bütün dünya demekti benim için. Daha “yedi bin seksen yedi” diyemeyen yaşımda olduğum düşünülürse bu benim için çok büyük gelişmeydi. 7087 Sokak güvenliydi, 7087 Sokak kızları 7086 Sokak oğlanlarını dövebiliyordu! Annem sokağa çıkmama değil 7087 Sokak a çıkmama izin veriyordu. Ne güzeldi.

7087 ‘ye sonraki uzun seneler “yetmiş seksenyedi” dediğimi ya da 4 rakamlı sayıları hep ikişer ikişer söylemeyi bıraktığımda 20li yaşlarıma gelmiş olduğumu itiraf etmeme gerek var mı ? Bence yok, bir yazıda bir tane küçüklük anısı yeter.

Ben küçükken sokağımızın adı 7087 Sokak idi. 7086 Sokak ile 7087 Sokak ın öpüştüğü noktadaydı evimiz. ( + gibi düşün sevgili okuyan, yorma beni) Ama evin kapısı 7087ye baktığı için kendimizi 7087 Sokaklı sayıyorduk biz.  Hatta o yıllar milliyetçilik biz çocuklar arasında öyle yayılmıştı ki yan evde oturan çocuğa “git kendi sokağında oyna, burası 7087 sokak, sen 7086 sokak çocuğusun!” diye girişirdim. Tabiki bunu dedikten sonra 7086 sokak hudutlarına girdiğimde oradan aynı gerekçeyle kovulurdum. Dolayısıyla yan evimdeki çocuklarla “çocukluk arkadaşı” olamadım.

Öte yandan annem 1940lardan kalma olduğunu zannediyor olsa gerek o yıllarda pek değişik bir kadındı. Buna neden olarak 4 tane cırcır böceği gibi kızın etrafta koşuşturması tabiki gösterilebilir hele ki en büyüğü 5 en küçüğü 1 yaşındaysa ! Kadıncağız bundan mütevellit o yaşlarını 80 yaşındaki teyzeler gibi geçirmiştir. O günlerin üzerinden 20 sene geçmiş ve annem giderek 20lerindeki genç kız edasını ancak kazanmıştır. Neyse konumuza dönelim (konumuz mu vardı ki). Evet evet 7087 Sokak. Annem o yıllarda bizi son derece eğlenceli anlara sevk eden tuhaflıklarına bir yenisini eklemeden günü bitirmezdi. Bir gün elinde yemek kepçesiyle kapıda karşıladı beni. “Hangi sokaklardasın sen yaramaz! Seni arıyorum sabahtan beri!” Bense 4 yaşımın tüm zeka belirtilerini fazlasıyla taşımış olduğumdan anında cevabı yapıştırmıştım. “7087 Sokakta anne!” Bu diyaloğumuzun sonraki seneler boyunca her aile toplaşmasında dillendirileceğini bilmeyerek yatağa yollanmıştım annemin tuhaf tuhaf bakışları eşliğinde.

7087 Sokak demek bütün dünya demekti benim için. Daha “yedi bin seksen yedi” diyemeyen yaşımda olduğum düşünülürse bu benim için çok büyük gelişmeydi. 7087 Sokak güvenliydi, 7087 Sokak kızları 7086 Sokak oğlanlarını dövebiliyordu! Annem sokağa çıkmama değil 7087 Sokak a çıkmama izin veriyordu. Ne güzeldi.

7087 ‘ye sonraki uzun seneler “yetmiş seksenyedi” dediğimi ya da 4 rakamlı sayıları hep ikişer ikişer söylemeyi bıraktığımda 20li yaşlarıma gelmiş olduğumu itiraf etmeme gerek var mı ? Bence yok, bir yazıda bir tane küçüklük anısı yeter.