Bakalım bugün daha ne kadar kelime kullanacağım. daha ne kadar harfi bir araya döküp yine de anlamlı bir kaç kelime bulamaycağım. Bakalım daha ne kadar sürecek bu denli iç geçirmelerim. Bakalım görelim bekleyelim. susmayıp yazalım yazalım yazalım. Başka herhangi bir şey yaparsam ölecekmişim gibi hissediyorum. Sanki tüm dünya benim kelimelerimi bekliyormuş gibi,sanki tüm insanlık buna bağlıymış gibi. Sanki tüm dünyam buymuş gibi. Sanki..san ki…

Sabahtan bu yana kurduğum cümlelerin haddi hesabı yok,kimisini sadece kendime söyledim kimisini umuma döktüm kimisini sana sakladım. Sen gelip okuyana kadar beklesinler bakalım. Çürümez nasılsa yazı dediğin.. yazı dediğin solmaz. bekler okunacağı günü öyle değil mi?

İnsanları etkilemeyi sevmiyorum. en basitinden bir durgunluğuma bu denli şaşırmamaları gerekiyor. Ya buna insanları alıştırmalıyım ya da sıksık bu hallere bürünmeliyim ki alışılsın. Bir de dert anlatması yok mu,o daha beter yakıyor canımı..

Anlatamazsın çünkü herşeyi.. Onlar yanlış biliyor kimsenin suçu değil bu,benim suçum diyemezsin. BEn dünyanın en berbat insanıyım da diyemezsin..

Eriyorum.. Su damlası olayım yine de gel,ama buharlaşmamı bekleme..

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş