Kardanadamların yüzünde nedense hep bir mahsun olma hali yatar.Nedense ben her kardanadam gördüğümde hüzünlenirim,tabiki bunda doğru düzgün kar/kardanadam görememiş bir çocukluğun yattığınıda eklemeliyim.Bizim oralarda kış yaşanmazdı sanki. kar yağmayan bir şehirdi bizim orası..Soğuk bile olsa biz görmezdik..Kar yağmasa da o şehirde üşüyen birileri vardı ama..Biz sanki hiç üşümezdik..Dışarısının bütün soğuğundan/pisliğinden arınmış bir çocukluktu..Kimse dokunamazdı sanki masumluğumuza.. El değmemiş bir masumluk..

Sonrasında hiç üşümemiş bedenlerimiz yavas yavas dışarıya kaçmak istedi.çok merak ettik dışarıda olan biteni..İçinde olalım istedik hep o çok merak ettiğimiz dünyanın..Orda anne sevgisi baba şevkati yoktu..Farkında da değildik olmayışlarının o günlerde..Ama sonrasında bir tokatla hissettik onların orada bizim yanımızda olmadıklarını.Çok kereler üşüdüğümde babamın üzerime battaniye örtmesini bekledim..Annemden gelecek olan bir çorba yada..Büyüdüm,çorba yapabilecek kadar büyüdüm,ama ne onun tadı vardı hiçbirinde ne de kendi kendimi sarıp sarmalamam benziyordu babamın battaniyesine