Hiç özlememiştim “Sensizlik” i , ama gelip yanıbaşımda oturdu yine bugün. Aklıma bile getirmek istemezken onu şimdi geldi, kahvemi içti, çayımı üstüme döktü, yemeğimden tırtıkladı. Sensizlik‘i hiç beklemiyordum, ama geldi işte. Git de diyemiyorum, hak iddia edemiyorum üzerinde çünkü, çünkü sözlerim tükeniyor Sensizlik geldiğinde. Ne kadar kalacak bilmiyorum bu sefer. Geçen sefer 1 hafta kalmıştı. Her günümü eline geçirmişti. Sensizlik geldiğinde ben hiç bir şey yapamıyorum, hükmediyor tüm benliğime, elimdeki işleri alıyor, masamı işgal ediyor, telefonlarımı kapatıyor, yemeğimi kursağımda bırakıyor. O geldiği zamanlarda ben şarkı dinliyorum bolbol.. Daha evvel hiç duymadığım, duysam burun kıvıracağım şeyler nasıl anlam buluyorlar yüzümde.. Sabah kalkar kalkmaz yoruyor beni sensizlik. Gitmesini istiyor, ses çıkaramıyorum, sesimi ele geçiriyor sensizlik. Sen de yardım etmiyorsun bana o geldiği zamanlarda. Senden de haber alamıyorum o geldiğinde. Sanırım onu sevmediğin için olmuyorsun o geldiğinde. Öyle tahmin ediyorum.

Şimdi yeni yıla hazırlanıyor dünya, yepyeni kocaman bir yılı karşılamak için süslenmiş tüm ağaçlar, hediye paketleri rengarek, göz alıyorlar. Bana henüz hediye gelmedi, ama bekliyorum. Yeni yıla girerken öğretmenimiz bize yeni yıl mektupları yazdırırdı eskiden, kime gideceğini bilmezken, ben babama yazardım. Şimdi sana yazıyorum mektubumu. Okumanı istiyorum. Gelip göndermeni istiyorum “sensizliği”….

Zarf bulamadım mektubuma, pul yapıştırdım kağıdımın üzerine, açık bir mektup olsun bu .. Sensizlik gidip de sen geldiğinde sana vereceğim.

Şimdilik öptüm, baybak.