-ön sızı-
İçinde (u)mutsuzluk, özlem, gözyaşı, hastalık geçen cümlelerimi hangi gemiye beraber yaktım şimdi hatırlamıyorum. Bazen en ihtiyaç duyduğum kelimeler onlar oluyor, bazen uzanmak istiyorum, anlatmak istiyorum derdimi onları gelişigüzel yerleştirerek; bulamıyorum yerinde. Bazen “iyi ki yoklar” diyorum, bazen yokluklarına ağlıyorum.

Huzursuz bir gündü
Sinirle söylenmiş sözlerin üzerinde bir tozdur aşk… Havaya sıkılan bir kurşundur sert bakışların.. Söküp atmaya kıyamadığın kalbini her gün binlercesi gelir paramparça eder. Yaralıyken kırmak istemezsin, tam iyileşeceği yerde düşer önünden gözyaşın, kalbe bir çizik atar nefret. Hüznün gözlerinden okunur. Anlatamazsın…

Nasıl birşeydi kalp?
Kalp öyle bir dokudan yapılmıştır ki ne yana baksa çizilir. Öyle kırılgan bir şeyin nasıl tüm bedene hükmedebildiğini merak ederim senelerdir. Kalbime her bıçak saplanışında kalbin acısını değil nasıl acıyabildiğini düşünürüm. En çok sinirlendiğim zaman acır kalbim. Hiç yorulmamalı dendiği zamanlarda inat eder gibi daha kırılganlaşır, daha kolay çizilir. Kalbe en büyük çiziği sinirli hallerim atar ; bilirim ki herkesten çok ben kanatırım.

Kış çok garip.
İnatla havaya hüzün kokusu yayılıyor, sanki yollar , insanlar, arabalar hep beraber hüzün türküleri söylüyor. İçinden geçtiğim tüneller gibi bir kararıp bir aydınlanıyor hayat. Hayat gemilere özeniyor, geçip gitmeye meraklı yüzlerle..

Gemiler gibi sevda… Geçip gidiyor, geçip gidiyor…
İncecik sesiyle bir erkeğin şarkı söyleyişi içindeki tüm keyifsizliklerden arındırabilir. Metropolis’in Her Cennet’i. Cennetin göğsünde saklı olduğu O adam için.. “Gel şimdi birleşme vakti, özledim çığ gibi.. Sensin güzellikler öznesi, sevincin evreni”

Usulca gelmeli gerçek aşk
Derin bir fısıltı gibi
Eğer ki bu yitik zamanda
Cennetler çiçeklenir, sendendir…