Hangi dilde olursa olsun duyguların en iyi ifade biçimidir müzik. Hayata apayrı bir pencereden bakar müziğin içinde yaşayanlar. Öyle bir tutku ki bu, diğer herşeyden bağımsız bir biçimde bir o kadar da herşeyle tamamen bağlantılı olarak hayatı yönlendirebiliyor. Müziğin tutkuya dönüştüğü o anlardan bahsediyorum; kelime bulamayan duygularımızın bir müzik eşliğinde nasıl kendilerini ele verdiğinden…

Bana hep böyle olur. Sus-pus olduğum günlerde bir şarkı dolaşır aklımın hücrelerinde. Anlatmak istediğim herşeyi o şarkıya yüklerim. O sorumludur artık duygularımdan. Hep saklı tutarım o şarkıları. Bazen varolan şarkıların üzerine kendim sözler yazarım; diğerinden daha güzel olduğunu düşünürüm en utanmaz halimle. Sonra geçer. Acı geçer, sızı geçer,keyif geçer, neşe geçer… Geçmeyen müziktir. O hep öylece orada kalır.

August Rush.  Sadece hissederek , yalnızca duyarak beklediğine kavuşacağına inanan bir çocuk. Bacak kadar boyuna bakmadan hayat dersi vermeye kalkışan ufaklık. 10 yıl hiç geçmeyen bir aşk. Sanki hiçbir anlam ifade etmeyen filmler gibi. İzlerken alakasız şeyleri birbiri ardına düşündürebiliyor. Tek bilebildiğim sadece duyarak , duyurarak olmasını istediğim herşeyin yanımda olabileceği. Sadece duyarak, hissederek. İçine aşk konulan birşeyin elbet karşılık bulacağı..

Filmin orta yerinde unutulmuş hissediyorum şu anda kendimi. Heryerden bir ses geliyor, her ses başka bir dünyayı anlatıyor. Seslerin ortasında yapayalnız bırakılmış gibiyim şu anda. Seslerde kimsesizliğim var.