Bayram, kendisinden tüm beklediklerimi gerçekleştirerek bitti.  Gördüğüm yüzler , tattığım yemekler, yaptığım sohbetler hepsi tam özlediğim gibiydi. Bu bayram uzun süredir görmediğim yüzleri görmem açısından da ayrıca değerliydi. Yolların kalabalığı, otobüslerin klimalarını  Ağustos ayı ayarında unutmuş olmaları gibi ufak (!) pürüzler bile keyfimi gölgeleyemedi. Buraya kadar gelmişken bu sayfanın okuyucu kitlesine gerçek hayatta tanığım yüzlerin de katıldığını belirtmek isterim. Bu bağlamda bundan sonraki yazılarımda daha dikkatli olacağımın sinyallerini veririm (Ahahah, n’aber baba?).

Öncelikle efendim minik yeğenimi 10 yaşında iri kıyım ir erkek çocuğunun yemiş olduğunu öğrenmekle başladı tatilim. Bu ne haldir? Bir velet daha hızlı ne kadar büyüyebilir, bunların hepsi benim yaşlandığıma delalet midir? Bu soruların cevabını kim verecek? Sonrasında teknolojiden yoksun kızkardeşlerim ve onların PC maceraları adeta çizgi film kuşağıymışcasına eğlendirdi beni. Anlamıyorum yani bir aileden herşeyiyle mükemmel bir tek kızceğiz mi çıkar yani? (N’aber kızlar , eheh)

Öte yandan bir süredir kanlı canlı görüşemediğim lise arkadaşlarımla koklaştım. Ki kendilerine “lise arkadaşı” gibi “feysbukumsu” bir tabirle yaklaşmanın son derece yanlış olduğunu biliyorum. Ama bizleri birleştiren lise sıralarına olan saygımızdan dolayı birbirimizden bahsederken bu kelimeyi kullanıyoruz. Kendilerine buradan kokulu öpücüklerimi yolluyorum. (size de parantez var, bağırmayın :*)

Ve efendim bayram bonusu olarak karşımızda Wykka hanfendiyi görüyoruz. Hem çok şirin hem karizmatik olmayı aynı anda başarabilen bir kimse kendisi. Fotoğraflarında gördüğümden daha da güzel bir dişi kimse. Pek sevdik kendisini biz. O değil de, imzalı bir fotoğrafını istemeyi unuttum görüyo musuuuğğğğnnn??

Ben tüm bunları yaşarken yol arkadaşım Meteryus, bayram cicilerini giyip insanlara gülücük saçarken benimle her yalnız kalışında “eve gidelim artık!” diye mızırdanan bir çocuk gibiydi….

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş