Pazartesi 17 Kasım 2008
Aslında hissiyat olarak tam bir “Aforizma” kıvamındaydım haftalardır. Aylardır da diyebilirim. İçimde yer eden 50 yaşındaki kadın arada bir bırakıyor da soluklanıyorum. Ondan bazı bazı yaşama sevinçleri çalıyorum; görmüyor farketmiyor. Geri gelene kadar çekiyorum içime. Bu ara çokça çektim, sanırım gelmesi uzun sürecek. Hiç gelmeyecek diyemiyorum, gelsin, bildiği gibi gelsin. -bu satırlar içsel satırlar değil, edebi bakma paragrafa, konuşuyorum say-
Farkettim ki, bu 50 yaş teyzesini kaçırmaya yardımcı olan en büyük şey Ajda şarkıları. Hepsini derledim toparladım, minik sarı yıldızlı klasörlere yıl yıl yerleştirdim. 2 CD yaptılar toplamda. Sonra açtım dinledim, dinledikçe gençleştim. Fena bir gaz verdi yine Ajda bana, şimdi O’nu sevmeyeyim de ne yapayım? Bu iyiliği bana başkla yapan olmamıştı…
Neyse, büyüdükçe daha çok sarıldığımı farkediyorum Ajda’ya. Hatta uzun zamandır görüşmediğim bir lise arkadaşım da şaşırmıştı dilimden Ajda düşmemesine.. Nasıl anlatırsın ki arada geçen seneleri? Hoş, geçen senelere haksızlık edip de elime ne geçecekse.. Ama büyüdüm, her gramını sindirdim içime hayatın sunduğu nefesin. Hepsini doldurdum, büyüttüm kendimi. Belki kendi yerime koyuyorumdur Ajda’yı.. Ayşe, Fatma, Ajda farkeder mi ben yerimdeysem? Etmedi..
Bir yerde öylece kaldığımı gördüm önce, Yetişip geri alayım dedim kendimi. Yetişmek istedikçe kendime, hep önüme başka şeyler çıktı. Bir anda zamanı ileri sarmışım meğer.. Meğer ne çok şey varmış geride yaşamadan bıraktığım. Onlarla uğraşmaktan kendime yetişemedim. Kendimse, beni sessiz sedasız beklliyordu.
Bu kez anladım..
Bu kez, döndüm kendime. Şimdi kendimle ileri doğru yürürken iyi ki diyorum.. İyi ki dönüş yoluna yaşamışım yaşanacakları.. Yoksa cesaret edemezdim kendime onları yaşatmayı.. Şimdi önümüzde koskoca bir hayat var, adım attıkça çoğalan, çoğaldıkça güzelleşen bir yaşam..
Zaten beni facebook’ta arkadaş olarak da ekledin istemdışı olarak… Gizemde gitti… Ne kaldı geriye değil mi? A haha
o “adim attikca guzellesen hayat” nerdedir? hangi gezegendedir? hangi koordinatlarda?
Cihan , Ahahahha , hakkaten sendin değil mi bana “çok gizemlisin, woaaauv” tarzı mesajlar atan? :) hay allah, gitti tüm gizemim.
Tolga, yanına 5 yaşındaki halini al, ilk sokaktan sağa dön, hemen orda :)
cok yaslandik merush, donmesi zor sanirim. ama yine de bir deneyeyim o yolu ben. umarim cikmaz sokak degildir tarif ettigin yer :)
O cool kadınsın sen:)
en azından bizim için:p
Emret “cool”un olayım, Derviş, ne demek :)
Uzun zaman görüşmediğin lise arkadaşın…
Tabii ki istemem. Hiç değişme. Kendini mumyala ve her zaman hatırladığımız gibi kal. Yaşlanma, gelişme, değişme…
Asıl istemediğim sadece senin kişisel değişimin de değildir. İsterim ki geçmişte hatırlayıp da beni gülümseten her ne varsa sonsuza kadar yaşasın. Ben onu hiç görmesem de ben unutana ve yeniden hatırlayana kadar hiç bozulmasın. Benim zihnimde negatif yönlerinden arınmış, sadece mutluluğu anımsatan hatıralar kalsın.
Ne vardı ki hatırlanacak? Gençlikte, delikanlılıktan gelen patavatsızlığın yıllar sonra olgun bir akılla düşünülünce özlem duyulacak hatıraları yarattığı. Mutluyduk ve o mutluluk hep hatıralarımızda bizi gülümsetsin isteriz. Hayat maratonunda içimizdeki küçük çocuğu yaşatabilmemiz içi buna ihtiyacımız var.