Bir anlıktı.
Bir gece, hiç beklemediğim kadar güzelleşti dünya. Küçük bir andı. Bir anda yok olan sen, bir anda yokoluşunu aratmayacak anilikte karşıma çıktın o gece. Senin bu bir andalıklarına alışamayan kalbimin en çok yenik düştüğü gecelerden biriydi. Bilmedin sen. Kalbimdeki boşluğu, kırılganlığımı bilemedin. Çok zor geçen günlerin ardından, sana tüm cesaretimi toplayıp nasıl o sözleri söylediğimi hala bilmiyorum. Ama o gece, kendimi uykuya uğurlarken hiç olmadığım kadar huzurluydum. O anda miyadını doldursaydı yaşamım, isyan etmezdim. O huzuru bir daha hangi gece hissederim dersin?

Ölüm sessiziğiydi adeta.
Onca ağrıya sızıya rağmen sesimi alıp götürmüştü hayat. Konuşurken yoruluyor, yazarken yoruluyordum. Sesim ulaşmıyordu. Kalbimde onca ağrı varken bunu yazıya dökememek, bedenimde onca ağrı varken bağıramamak nedir bilir misin sen? Bastıramadım ikisini de. Herşeyin tek biryerden geldiğine inandırdım kendimi. Herşeyin en nihayetinde son bulacağına.. “Geçer, geçer.. Neler neler geçmedi ki” Geçsin diye bekledim, kalbimi de bedenimi de susturdum. Korumaya aldım. Dünyanın en güzel mavi elbisesiyle şımarttım kendimi, kimse yok diye, benden başka kimse sahip çıkmıyor diye. Öylece şımarttım, kandırdım. Kandım.

Ganimet.
Korkunç bir kadındı. Ağzını kocaman açmış, sararmış dişleri arasından tıslıyordu adeta. Görmediğim bir dünyadan, bilmediğim bir lisandan bahsediyordu. Olamazdı. O herşeyin en doğrusunu biliyor olamazdı. Benim de canım var, ben de insanım! Çok zor oldu kendimi ona teslim etmek. Savaşın ortasında kazandığı bir ganimet gibi davrandı bana. Kırptı, biçti. Kanattı. Parçalarımı yanlış yere taktığına inandım bir süre. Duygum yoktu, gözlerim önümü görmeme yardımcı olmuyordu. Seni benden 2 gün çaldı! 2 koca gün uyuttu beni, 2 koca gün sensiz bıraktı beni, sahipsiz bıraktı beni. Affeder miyim O’nu?

Küçücük bir oda.
Minicik bir odada uyandım en son. Etrafta gündelik telaşların hiç biri yoktu. Tanıdığım bir avuç insan yüzünden eser yoktu. Herkes nereye gitmişti? Bir süre sonra anladım ki, herkes değil ben gitmiştim. Hiçkimsenin olmadığı bir minik odaya kaçırmıştım kendimi. Bir gün, bir kaç gün, bir hafta orada saklamıştım kendimi. Tatil koymuştun ismini. Tatil. Sevmiştim bu ismi. Bana söz hakkı vermeyen tanımlamalarına alışmıştım artık. İşime de geliyordu bir yandan.

Ayın O’nu.
Yıllar bitip, aylar geçip, günler gelip, biriktire biriktire sevgini bugüne kadar getirdi. Bugün seni en son ne kadar seviyorsam ondan daha fazla sevdiğimi anladım. Sevginin yaralara ilaç olmadığını öğreneli çok uzun zaman olmuştu belki, ama bugün herşeye inat sevginin o sonsuz gücünü doldurdum kalbime. Bir süre daha kullanabileceği bir nefes depoladım. Bugün aldığım her nefese teşekkür ettim. Ayın O’nu, 4. defa gülümsedi bana. Binlerce sene daha gülümseyeceğine inandırarak bitti. Kandım, işime geldi kanmak..  

Şansı düşündüm sonrasında. Neydi şans? Senin bana aşık olman mıydı? Hangimiz için bir şanstı bu? Yolda yürürken karşıdan gelen yüzü sana benzetmem ve bunu dejavu zannedecek kadar kendimden geçmem olası mıydı? Geçmiş, rüya, gelecek… Hiç birinin bir gerçekliği olmadığını zaten biliyorken sırf sözcükler beynimde bir yer bulsun diye okudum. Kalabalığa gül fırlatan şarkıcı güzelleri gibi hani. Hani sesi bed, gözleri buğulu o çirkin kızlar. Onlar geldi gözümün önüne, kimsesiz kızlardı onlar. Hayattan bir beklentileri yokmuş gibi görünen gözleriyle bu kitaba baktıklarını hayal ettim. Hayatın gizemini anlayacaklardı belki okurken. Ben anlamadım. Hayatın gizemi benim için orada saklı değildi. Hem sen yokken nasıl inanabilirdim ki hayatta bir güzellik olduğuna? İnanmadım. Tıpkı senin bana inanmadığın gibi.

“Boşyere o kadar çok insan olan ben, sadece bir kişi, kendim olmak istiyorum” diyen Borges’i insanlar daha yakından tanısınlar diye dizilmiş satırlara göz gezdirdim. Sonsuzluğun içinde bir toz tanesine dönüşürken hayallerim, göz gezdirdiğim her yapıt, atladığım her satır, arkamda bıraktığım her sayfa sonsuzluk labirentinde bir viraj daha alıyordu. Zamanla ilerlediğim o sonsuz boşluk azalıyor gözlerin yaklaşıyordu. Sesinin daha yakından geldiğini hissediyordum. Kapatıp yere bıraktığımda uykuya uğurluyorum kendimi. O sonsuz uyku yakınlardan geçsin diliyor ve bir o kadar da sıkıca bağlanmayı başarıyorum hayata.

arasıra resmine dokunup,
ağladım
neredesin, nerede..

Huzursuz bir gündü
Sinirle söylenmiş sözlerin üzerinde bir tozdur aşk… Havaya sıkılan bir kurşundur sert bakışların.. Söküp atmaya kıyamadığın kalbini her gün binlercesi gelir paramparça eder. Yaralıyken kırmak istemezsin, tam iyileşeceği yerde düşer önünden gözyaşın, kalbe bir çizik atar nefret. Hüznün gözlerinden okunur. Anlatamazsın…

Nasıl birşeydi kalp?
Kalp öyle bir dokudan yapılmıştır ki ne yana baksa çizilir. Öyle kırılgan bir şeyin nasıl tüm bedene hükmedebildiğini merak ederim senelerdir. Kalbime her bıçak saplanışında kalbin acısını değil nasıl acıyabildiğini düşünürüm. En çok sinirlendiğim zaman acır kalbim. Hiç yorulmamalı dendiği zamanlarda inat eder gibi daha kırılganlaşır, daha kolay çizilir. Kalbe en büyük çiziği sinirli hallerim atar ; bilirim ki herkesten çok ben kanatırım.

Kış çok garip.
İnatla havaya hüzün kokusu yayılıyor, sanki yollar , insanlar, arabalar hep beraber hüzün türküleri söylüyor. İçinden geçtiğim tüneller gibi bir kararıp bir aydınlanıyor hayat. Hayat gemilere özeniyor, geçip gitmeye meraklı yüzlerle..

Gemiler gibi sevda… Geçip gidiyor, geçip gidiyor…
İncecik sesiyle bir erkeğin şarkı söyleyişi içindeki tüm keyifsizliklerden arındırabilir. Metropolis’in Her Cennet’i. Cennetin göğsünde saklı olduğu O adam için.. “Gel şimdi birleşme vakti, özledim çığ gibi.. Sensin güzellikler öznesi, sevincin evreni”

Usulca gelmeli gerçek aşk
Derin bir fısıltı gibi
Eğer ki bu yitik zamanda
Cennetler çiçeklenir, sendendir…

Soğuktu.
Hani hatırlar mısın, çok soğuk bir geceydi yine. Biz hariç herkesin buz tutuğu bir geceydi. Ellerin varken soğuk işlemezdi bize. Ne vakit ellerin uzaklaştı o zaman soğuk işledi içime. Hiç çıkmamacasına iliklerime kadar soğuğu hissettim. Öylesine soğuk bir gecede içimdeki tüm duyguları soğutmak istedim. Beni buz kesen soğuk, işlemiyordu sevgine.. Soğutamadım.. Buz gibi ellerim ve içimde sıcacık sevginle eve döndüm..

Gerçek neydi?
Gerçek olanın ne olduğuna dair fikirleri aradım kitapların arasında. Tek bir satır aradım özümsemek için. O kadar hazırdım ki inanmaya. Sanki tüm şairler söz birliği etmişti. Tam inanacakken, “Mutlu aşk yoktur” diyen Aragon geldi hepsini geri gönderdi. Aşkın mutluluk ile beslenmediğinden dem vurdu. Mutluluk ile besleyemediğim aşkımı alıp koynuma uykuya gönderdi beni. Bir kadın ısrarla aynı şarkıyı söyledi kulağıma. Bir kadın ağladı, sonsuz uyku yakınlarımdan geçerken ellerin saçlarıma gitti, bu sefer de “yırttık…” 

Rüyaydı.
Gözlerimin tam ortasında duruyordu hayalin. Yüzün bana dönsün diye bekledim. Yüzün bensiz olmaya o kadar hazır ki nereye bakacağını bilemez gibiydi. Bir an önce gitmem bekleniyormuş gibi hissettim. Arkamı dönüp gitsem tutmayacaktın beni. Öylesine bırakmıştın.

“Koşulsuz Sevgi”
Sen beni -belki de ilk kez- öpmeden uykuya uğurlamışken masallardaki  o ak sakallı amca geldi yanıma. Dede mi demeliydim? Ama gençti sanki, neyse. “Koşulsuz sevgi” dedi bana. “Sonsuz sevginin tek yolu budur” dedi. Aşkın bir hiç olduğuna inandırmış kendimi daha fazla avutamazken bir de bu çıktı başıma. Sorunsuz , düşünmeden olmaz mıydı bu işler? Olmuyordu. Ben düşünmeyi geçsem senin aklının hudutlarına yetişemiyordum. Senin aklının sana oynadığı oyunlara müdahele edemiyordum, hayatım bu keşmekeşin içinde savrulup duruyordu. İnandığım birşeyken aşk, gün geçtikçe benden uzağa gidiyordu. Günler böyle geçti. Bir de beklemekten, aklının sana oynadığı oyun bitsin diye beklemekten.

Koşulsuz sevdim ben oysa. Senden hiç bir beklentim olmadı. Seviyor olmam yetiyordu bu seni hiç ilgilendirmiyordu. kalbimdeki yerini kimseye açmaya -sana bile!- gerek görmüyordum. Aptal bir inancım vardı ki beni hep yarı yolda bırakan. “Anlattıkça eskir…” Eskimesin isterdim. Sonun ne olacağınu kimse bilmezken, meğer ben ellerimle çiziyormuşum.

Koşulsuz seviyorum. Hayatın içinde olmalı “sevdiğim”. Kendine, bedenine, aklına sahip çıkmalı. “Ben”i geçtim; “biz”i korumalı. “Tek dileğim budur” diyerek uykuya uğurluyorum kendimi yeniden; o sonsuz uykunun çok yakınlarda dolaştığını hissederek…