Kalabalık bir haftaydı ; hala daha bitmiş değil. Bir türlü bitmek bilmedi hafta. Bitsin diye beklemeye Salı’dan başladığım için olsa gerek.Bu hafta öyle çok yazı yazmak istedim ki. Ama hep birşeyler aldı yerini yazma isteğimin. Laf tam ağzıma gelecekken susturulmuş gibiyim şu anda. Kelimelerin kifayetsiz kaldığını anladığım günden beridir sanırım ilk kez hissiyatıma dair cümleler kuruyorum. Ama biliyorum ki yine içimdeki mantık abidesi insan beni susturacak , “yeri değil beybi!” diyecek; duracağım.

Evet yeri değil. Hiç bir şeyin yeri değil. Ne oluyorsa yersiz bir biçimde cereyan ediyor.Evet şu anda uykum olabilir (bilmelisin ki ben uykum varken ve uyuyamıyorken çok huysuz olurum) belki de bazı sancılarım vardır, ama bunların hiç birini karamsarlık için kullanmıyorum ben. Bunu yapmayacak kadar büyüğüm artık. Benim istediğim çok başka birşey ve ben gün geçtikçe asıl istediğimden uzaklaşıyorum. Buna tanıklık ediyor olmak çok yoruyor gözlerimi.

Bugün hissettiğim şey çok başkaydı. Hayallerim vardı öncelerden kalma, onları yüzdürdüm aklımın denizinde. Dolana dolana kayboldu hayallerim beynimde. Oysa kötü bir gün değildi, oysa herkes için herşey yerli yerindeydi. Ama ben belki de daha evvel hissetmediğim bir şeyi hissettim bugün : Yarım kalmak. Bu fikrimi destekleyecek şeyler arka arkaya geldi akşam saatlerinde. Akşam saatlerinde yaşananlar, gördüklerim, hissettiklerim hepsi birlik olup bu fikrimi desteklemişlerdi. Ellerine pankartlar almış bağıra çağıra doluşmuşlardı kalbimin ortasındaki boşlukta. Kalbim boştu bu akşam üzeri, ben midemi doldurmayı seçtim bir çikolatalı pasta ile. Çikolatası çok yoğundu, ağzımda kuru bir tat bıraktı, ne acı olacak çikolata dediğin ne de bebek çikolatası gibi tatlı.

Çikolata aşkına dair bir paragraf yazmalıyım yeri gelmişken (yeri? biz neyden bahsederken geldik buraya?). Çikolatayı çok severim. En güzel antidepresandır çikolata. Ancak bugün aldığım bir haber üzerine elimin tersi ile ittim bugüne kadar yediğim çikolataları bütün kaprisliliğimle . Magnum çikolata çıkarmış, yaklaşık bir ay kadar olmuş. Ancak bu haber bana ne reklamlar aracılığı ile ne de geveze bakkalın sözleri ile ulaştırılabilmiş değil.  Bunu bu akşam alelade öğrendiğimde saat çok geçti. Bilmelisiniz ki ufak kızlar bu saatte bakkala gidemezler. Zira gitseler bile bakkal uyumuştur, bakkalın evini bilmediğimizden de gitmiyoruz. Sahi bakkallar neden ev tutarlar ki , orda yaşasınlar. Yağ var, un var, şeker var ; helva yaparlar.

Şimdi ben kalbimin acısını bir yana bırakıp sabah alacağım Magnum çikolatanın hayali ile uykuya dalacağım. Dünyadan bu kadar uzak, yaşıma bu denli yabancıyım.

“Kırılmasın diye durur kalbim……”

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş