Peri masalları çocukluğumdan bu yana hep ilgimi çekmiştir. Ancak içinde kan ve savaş geçen bir peri masalını tercih eder miydim, hiç düşünmemiştim. Peri masalı dediğin yemyeşil bir vadide, uçuşan etekleriyle koşturan peri kızları ile olurdu. Peri kızını hiç çamura bulanmış üzerinde böcekler gezinirken düşünmemiştim.

Tam bu noktada Pan’ın Labirenti (El Laberinto del Fauno) bir tokat gibi yüzümüze çarpıyor. Peri masalına dair düşlediğiniz herşeyi yerinden ediyor. Birbirine paralel giden iki ayrı hikaye.. Bir yanda savaş diğer yanda küçük bir kızın masalsı dünyası. Masala inanmakta serbestsiniz. Diğer yandan da küçük kızın gerçek dünyadan kaçmak için uydurduğu bir senaryo olarak görebilirsiniz tüm bu olanları. Ancak bu düşünce filmin olağanüstülüğünü bozmuyor, aksine daha da güçlendiriyor. Masalın ve gerçek dünyanın bu kadar iç içe yaşandığı bir film El Laberinto del Fauno. Tüm yaşananları çocuğun hayal dünyasına bağlamak filme haksızlık olacaktır ki bir çok sahnede hayali durumlar gerçek dünyanın ötesine geçmeyi başarmıştır. Persepolis’le beraber, bir süredir izlediğim en güzel filmdi.

“Gerçekler sizi sardığında, tek sığınağınız hayal gücünüzdür”

Gerçek dünyanın hayal dünyası ile yüzleştiği bir film sahnesinde hayal ediyorum kendimi filmin sonrasında. Hayalimde yaratığım tüm o olayların çıkagelip gerçek dünyanın haddini bildireceğine inanıyorum birden. “Hayal ettiğin kadar özgürsün” söylemleri ile büyümüş bir o kadar da hayal dünyasında yaşamayı hakir gören ikiyüzlü bir dünyanın çocukları değil miydik biz? Öyleyse filmin sountrackini ( part 1 – part 2 ) dinleyip kendi peri masalınızı düşlemekte serbestsiniz!