Ah benim bir yerlerde yarım yamalak huzurlarım vardı nereye gönderdim ben onları acaba… Akşam eve gelirken cebimdelerdi oysa, üzerimi değiştirken, telefonla konuşurken, mısır yerken sonrasında hep yakınlarımdaydı o huzur benim.. Sonra bilgisayarı açınca kayboldu birden.. R.E.M bile geri getiremedi.. Çok uzağa gitti huzurum sanırım.. Yastığın altında bulabilecek miyim bakalım..

 

 

Sonra bazen böyle uzaklara bakıp uçakları izlediğim günleri düşünürdüm. Biraz yalan gelirdi bana uçakların o hali.. İçinde aslında kimse yokmuş bir balonmuş gibi düşünürdüm ben uçakları.. Balkonu göğe yakın bir evde hayallerimi bırakmışım ben.. Şimdilerde göğe çok uzak bir evin penceresinde tüm umudum.. Huzurum da yakınlarımda.. hayattan beklentisi olmayan insanları şimdi anlayabiliyorum .. Ne istenebilir ki hayatta yanında bir parça huzur olduktan sonra..

 

 

Aslında ben böyle değildim. Yok yok… Evet evet.. Hadi bakalım.. Nereye ?

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş