Yine soluk aldırmayan kaybetme korkusu ile başbaşayız. Yerine gidip buna sebep olanları öldürmeyi bile düşünen zavallı bir akıl, düşünceden yoksun, irade öksüzü bir kalp..

Uzun soluklu bir romanın sinyalleri gibi geliyor haberler bir bir. 5 senede yazılan romanlar gibi. Zaten hiç anlam veremem upuzun bir döneme yayılan romanlara. Başlarsın bitirirsin. Üst üste gelen duyumlar, sanki ben onları birleştireyim de roman haline getireyim istenircesine önüme dizililer. Herbirinde ayrı bir hikaye, ama herbirinin yolu eninde sonunda kesişen.. Oysa ben roman yazmak istemiyorum. Bir peri masalının içindeki peri olmak istiyorum, hiçbiri olamazsam yüzyıl uyuyan bir roman karakteri olmak isterim. Ama hayat beni bir roman yazarı zannediyor bugünlerde. İzleyeyim uzaktan diye birer birer iş açıyor sevdiklerimin başına. Onlara bir şey olur korkusundan kalem tutamıyorum ama ben; bununla ilgilenmiyor hayat.

Hayatlarına dokunmadığım yüzlerin romanını yazmak isterim aslında ben. Yazdığım satırlarda daha önce duymadığım isimler dolaşsın isterim, birbirleri ile karşılaşsınlar, aşık olsunlar, ağlasınlar. Ağlatsın istemem karakterlerim. İçimde barınan karakterler sık sık ağlatıyor nasılsa. Paragraflarımda hüzne boğulmasın isterim okuyan gözler. Beni roman yazarı zanneden hayat dokunmasın isterim sevdiklerime. Oyunlar oynamasın onlara, sonra bir kenara çekilip birbirlerine düşürmesin.

Beni roman yazarı zanneden hayat, bir anlığına ne kadar direyetsiz olduğumu hatırlasa diye umuyorum. O zaman kimselere dokunmaz. O zaman sadece benimle uğraşır, onlara bir şey olmaz. Hayat sadece benimle uğraştığında sonsuz bir güçle doluyorum çünkü. Diğer türlüsü canıma okuyor.