Acısıyla, tatlısıyla, bayramıyla, şekeriyle bir Eylül ayını daha bitirmiş bulunuyoruz. Eylül ayına münhasır bir eda ile çeşitli ayrılık acıları tadan benliğim,ayın bitiyor oluşu ile garip bir keyfe doğru yolculuğa çıkıyor. Sıfat tamlaması bol bir cümlenin en gözde kelimesiyim adeta!

İşin içinde bir garip yan arayacak olursak bu gitmelerin kalmaların artık içimde zerre his uyandırmadığını seçebiliriz. İşin garip yanı bu olmalı. Oysa bakın ben bile garipsemiyorum. Kendimi işe adamış bir insan oluşum görüldüğünde ise altında yatan gerçeklerin ne derece apaçık olduğunu görebiliriz. Kendimizi accayip zeki hissettiğimiz anlarda hep derine inmeyi seçmedik mi?

Aylarca bakımsız kalmış bir kadın gibi zaman.Elini uzattığında sana koşmak istiyor ancak yitirmiş olduğu kendine güveni çekip alıyor onu bu istekten. Kadın gülümsedikçe güzelleşir oysa. Güzel hissettikçe kendine gelir güveni. Güveni geldikçe sana daha sıkı sarılır. Zaman da öyle. Kendini hayatın gidişatına kaptırmış huysuz bir kadın şimdilerde zaman.Ellerindeki çizgiler kadar derin yokuşları.

Senenin en melankolik ayı Eylül geride kalırken, içimden nehirler gibi akmak geliyor… Oturup orada öyle düşüneceğine sevgilim, kendine benim için bir gül ver.. Kendine benim için bir “gülüver”…

kendimin ellerinden tutunca
içimden nehirler gibi akmak geliyor
yollara çıkmak, yolculuklara bakmak geliyor
geberesiye içip salaş meyhanelerde
buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor