Pazar okumalarında bu hafta son derece gereksiz bir kitabı daha okumuş bulunuyorum. Elime nereden geçtiği belirsiz bu kitapları ancak Pazar günleri tüketebileceğimi düşünüyorum.Hafta içi doldurduğum beynimi bu şekilde dağıtarak orta yolu bulabilirim sanırım.

Kitabımız John Gray efendinin yazmış bulunduğu “Erkekler Mars’tan Kadınlar Venüs’ten” isimli şahaser. Erkek ve kadın vaktiyle Mars ve Venüs gezegenlerinde konuşlanırken bir gün ansızın Venüs gezegeni Marslılar tarafından istila edilmiş. Venüslüler öyle güzel ağırlamış ki Marslıları bir daha ayrılmak istememişler. Ve nedense hepsi beraber Dünya’ya gelmişler. Herşey çok giderken bir sabah beyinleri resetlenmiş olacak ki Mars’tan ve Venüs’ten geldiklerini unutmuşlar ve başlamış çatışmaları.

Yazarımız ise bunu bir akşam eve geldiğinde sevgili karısı tarafından haşlanıp, kapıyı çarpıp evden çıkacakken farketmiş. Az evvel kıyameti koparan kadın bir anda “lütfen gitme sana ihtiyacım var” diyerek adamımızın bu günlere gelmesine neden olacak sihirli sözleri sarfetmiş. Öyle ya, iyi gün dostu mu olmak gerekirmiş bir tek! Bunu farkeden yazarımız kendini kadın-erkek ilişkilerine adamış. Mükemmel giden evliliği esnasında diğer evlilikleri de kurtarmak için seferberlik ilan etmiş.

Yazarımıza göre ilk kural: Herkes nerden geldiğini unutmamalı! Bir kadını eleştirmeden önce onun ne kadar problem çıkarmaya müsait bir yapısı olduğunu unutmamak gerekir. Ay pardon, kadın narindir, onu dinlemelisiniz diyor yazar. Aslında işime gelmesi gereken bu kuralı nedense hiç sevmedim. Bir erkeğe de katiyyen “şunu yapmalısın, böyle olmalısın” gibi sözler kullanmamalıymışız. Çünkü erkekler bunu “sen işe yaramazsın!” olarak algılıyorlarmış. E doğru algılıyorlarmış, mesele nedir o halde?

Velhasıl kelam, kadın-erkek ilişkileri konusunda sekteye uğratıldığınızı düşünüyorsanız bu kitabi hiç okumayın. Yok efendim kadını dinlemelisiniz, erkeği mağarasında yalnız bırakmalısınız falan. Yiyin birbirinizi, rahat olun.