Bugüne kadar belki de hiç bir yerde dile getirmediğim benim için çok özel bir kelimedir “Mevlana”. Olumsuzluklara yenik düştüğüm her vakit, hastalıklara boyun eğdiğim her zaman birden durdur beni Mevlana. “Otur” der, “kendine gel;dinle beni.”
Hayat çoğu zaman garip gelir bana, hayat çoğu zaman istediklerimi vermez. ben oturup, kendime gelip dinlediğimde O’nu birden filizlenir içimdeki orman. Birden görmez olurum olumsuzlukları, birden hayata fazladan bir gülümse katmak için çabalamaya başlarım.
30 Eylül 1207 de dünyaya gelen Mevlana, 17 Aralık 1273 günü sona eren yaşamını “Hamdım, piştim, yandım…” diyerek özetler. Öyle değil miyiz gerçekten de? Sorgusuz, sualsiz bir hayat.. Aşk’la…
” gel, gel;
daha yakına gel!
beni, benliği;
bizi, bizliği bırak!
çabuk gel..
vakit geçirmeden gel!gel, daha yakına gel!
biz’den de ben’den de vazgeç : gel!“sen”lik ve “biz”lik yok oluncaya kadar gel..
öyle bir gel ki;
ne sen kalasın, ne de biz.. ”Mevlana Celaleddin Rumi
FriendFeed'de Paylaş
Linkler
