Hangi amaca hizmet ettiyse eğer o vazifesini doldurmuş orta yaşlarda bir kadın gibi şimdilerde “meruşkom” Tüm enerjisini işine, eşine, çocuğuna vermekten kendine herhangi bir hayrı dokunamamış, saçlarında beyazlar oluştukça geçmişe bakıp bir “ah….” çeken yaşlanmaya başlayan bir genç kız gibi. Salınarak gezdiği yollarda şimdi süklüm püklüm yürüyen elinde avucunda kalanların hesabını yapan üzgün bakışlı yaşlı genç kız..

Sanki miyadını doldurmuş gibi herşey. Ve bu her “şey” sen gittikten sonra ortaya çıkıyor. Sen yokken anlamsızlaşıyor kelimeler, içinde barındırdıkları gizli özneleri tükeniyor, senin gözlerinin değmediği satırlara dokunamıyor parmaklarım. Tıpkı senin bakmadığın yüzümde şimdi tonlarca yara bere oluıştuğu gibi..

Sanki sensizlik alıp başını gelmemiş gibi yapmayı denedim yeniden. Sabah “günaydın hayatım…” öğleden sonra “bebeğim…” sonra düş kırıklığı.. sonra yine hüsran. Yine bana hazan, sana hiç yakışmayan o boğuk ifaden, elimde de bir defterle kalakaldım.  Avcumda taşıdığım defteri iste istedim. Bir kez olsun hor görme istedim, bir kez olsun inan istedim. Sen susmayı, kelimelerini bir bıçak gibi üzerime değdirmeyi seçtin. Sahip olduklarıma şükretmeyi öğrenmişken şükrettiklerimi birer birer geri aldın elimden.  Sonra büküldü boynum. “Ağlayasım” geldi, “Sensizlik” geldi, lanet olasıca kelime oyunlarım geldi…

Bir tek sen gelmedin.

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş