Aslında iyi başlamadı.

Son günlerinde uzun soluklu olacağına inandığım korkular beslemeye başlamıştım. Gidip yerinde gördükten sonra daha bir temkinli durmaya çalıştım hayata; her an o kötü haber gelebilecek gibiydi. Kalbim kanatlarını çıkarmış boşlukta sarsılıyordu. Görüp, bilip, anlayıp çaba gösteremezken yaptığım en kolay şeyi yapıyordum bense; tepkisiz kalıyordum öylece..  Her an sevdiklerime bir zarar gelecek endişesi taşıyarak geçiyordu. Hepsini kendi kendilerinden korumak istiyordum. Korkuyordum.

2007′nin gelişi gibiydi 2009′un gelişi. Nasıl korktum bilemezsin. Bir kaç gün geçince rahatladım, korkuyu bu sefer başka bir yerde aradım. Yanımda kızkardeşimle, güvendeydim. Korkacak hiç birşey yok gibiydi. Sesler yumuşadı, az da olsa su serpildi içime.

Ama sonra, tüm bu olan bitenden bağımsız, bir yerde öylece bekleyen sen, vazgeçtin. Apaçık bir biçimde vazgeçtin. Benden mi, kendinden mi, bizden mi vazgeçtin; bilemedim. İlgi bekleyen insanlar, çözülmesi gereken durumların ortasında bıraktın beni. Kızdım mı,hayır. Arada sesim düştü, kalemsiz kaldım, öksürük nöbetleri geçirdim geceler boyu, ama kızmadım. Kızgınlığımı alıp götürdü vazgeçişin.

Olmadığın bir yerde, vazgeçtiğin hayallerimizle bir hayata uyandım.

Evet geldin,2009. Yıllar artık büyük halime geliyor. Küçük kız sevinçleri taşımıyorum artık gelen senelere. beklenti duymuyorum. İstediğim sadece sahip olduklarımın korunması. Sahip olduğum herşeyin bir gün gerçek anlamda elimin altında olması.. Çünkü onlar benim; biliyorum.

Günebakan çiçekleri gibi, gökyüzüne uzatıp başımı karşıladığım 2008 bana çok şey öğreti. 2009′un sensizliği öğretecek oluşunu bilseydim orada öylece bırakırdım bedenimi.