Tatlı böreğim Wykka bir mim ile daha dürtmüş beni. Bu seferki mim, konusu itibari ile bir şekilde akla yerleşmiş” cici insan meruş” imajını dağıtabilecek bir yapıya sahip. Şayet buna hazır değilseniz, bu yazının  devamını okumanızı önermem. Konumuz, nefret ettiğimiz durumlar! Bu genel bir konu olduğu için sevgili wykka bizi düşünmüş konuyu “ev yaşantısı içerisinde nefret ettiğimiz durumlar” olarak sınıflandırmış. Şayet size aşık değilsem benimle bir evi paylaşmak sizin için bir kabusa dönebilir!  Şöyle ki;

1- Sakız çiğneme ve bilumum şapırdatma efekti kullanma!  Hele ki ağzın dışında bir organınla bunu yapıyorsan katiyen yapma, canına susamış biri değilsen ev-okul-ofis-otobüs demeden, benimle aynı mekanda yemeğini ağzınla ye, ağzına sakız koyacaksan öylece tut, adamın sinir sistemini bozma. Almayayım ayağımın altına.

2- Uykum gelmişse beni oyalama! Böyle durumlarda  herhangi hiçbirşey için beni yorma, konuşturma. Mümkünse dokunma, TVyi kapat, ses çıkarma. Uyurken değil de uyandığımda o sesleri duyunca sinirlenebilirim. Başucuma su koy, çok susayarak uyanmamışsam oturup ağlayabilirim.  Uykuluyken beni oyaladığında nasıl ki sana bağırıp çağırabilirsem, uyandığımda neden kaldırmadın, neden pijamalarımı giymem için ısrar etmedin, bu lenslerle uyumama nasıl göz yumabilirsin şeklinde sebepler bularak sana yine çatabilirim. Ben ikizlerim ve annemin kızıyım, bulaşma rica ederim.

Öte yandan benimle aile içi şiddete maruz kalmadan yaşayabilmek için kimi zaman, kıyafetlerini çıkardığın yere, bir su aygırı edası ile (selam wykka) yıkanmamaya, wcleri temiz tutmaya dikkat etmelisin.  Bunlara verdiğim tepkiler yer yer değişiklik göstermekle beraber ev içinde ağzına vur lokmasını al denecek kadar sorunsuz bir insan da olabilirim. Ama dediğim gibi bir ikizler kadınını durdurmanın tek yolu kendine aşık etmektir. Beceremiyorsan çekil ayak altından komple.

Bu hususta, kızkardeşlerimi, gelmiş geçmiş tüm ev arkadaşlarımı selamlarım. Yolunuz bu yazıya düşerse çemkirmeden önce iyice düşünün rica ederim! Nankörlük yapmayın!

Mimi paslama kısmı için ise, hali hazırda aynı evi paylaştığım Meteryus Efendi ‘ye   ve evcilik oyunu için gün sayan Fleneur kızımıza dönelim. Bakalım onlar nelere ifrit olurlarmış.

1900 yıllarda Makedonya.. Manastır’ın Pürsıçan köyünde eşi ve 5 kızıyla  yaşayan Sütçü Ramiz.. Hikaye belki bilindik, belki değil. Ama ortaya çıkan ürün başlı başına sanat. Buram buram sinema.  Elveda Rumeli dizisi bu akşam sezon arasını bitirip ekrana geri dönüyor.  Bu akşamı son bir haftadır  dizinin o birbirinden harika müziklerini dinleyerek bekledim.

Diziyi buraya konuk eden şahane albümün mimari Erdal Güney.  Salt magazinel düşünenler için kısaca Hatırla Sevgili’nin müziklerini de yaptığını söylemek mümkün..  Bu muhteşem insan, diziye yaptığı harika muzikler ile gönlümü bir kere daha fethetti.  Elbette ki bu albüm için sadece Erdal Güney isminin altını çizmek diğer sanatçılara haksızlık etmek olur.  Kemal Sahir Gürel ve Ayşe Önder’de bu albüm için çok emek harcamışlar.

Balkan Rüzgari ile başlayıp Çıkayım Gideyim adlı Rumeli Türküsü ile devam eden albümün her saniyesi sonsuz dinginlik bıraktı üzerime. Hazır eylül gelmişken, kendinizi dinlendirme zamanıyken, dinleyin bu albümü. Büyüsüne kapılacaksınız.

Döne döne binbir öğüt verirler
Dünya malı ile gözün boyarlar
Aşık öldü deyu sala verirler
Ölen hayvan olur, Aşıklar ölmez.

Yunus Emre

İlhan Berk, herkesin kalbinde derin bir sızı bırakarak dünyaya gözlerini kapattı tarihler 28/08/2008′i gösterirken. Aklıma ilk gelense Yunus Emre’nin bu dizeleri oldu. Öyle ya, ölen hayvan olur, aşıklar ölmez. İlhan Berk,  bir çok aşığa yol gösteren o şiirlerin sahibi olarak ölmeyi en son hakedecek insanlardandı. Bedeni nereye giderse gitsin, şiiri hep yaşayacak olan bu güzeller güzeli şairi anmadan geçirmek istemedim bugünü..

Tıpkı, şiirinle cennete çevirdiğin nice dünyalar gibi, mekanın cennet olsun güzel insan…

Uzun zamandır ilk kez bu sabah minibüsle işe geldim. Kendimi halkın arasına karışmış bir prenses gibi hissediyorum adeta.

Sinsi bir Cumartesi günü geçmek üzereyken aniden aklıma bugün girmem gereken yazı geldi. Öyle ya, bugün Cumartesi, unutmamak lazım gelir.

Bu Cumartesi önceki yazıda sinyallerini verdiğim üzere, Serdar Ortaç’ı doladım dilime. Hatta bu dolama işini öyle sevdim ki, keşke uzun saçları olsa onları da elime dolasam diye geçirdim içimden; hayıflandım bir de utanmadan.

Gerek, gereksiz radyo kanalları, gerekse de müzik kanalları tarafından çalınan her 3 şarkıdan birinin Serdar Ortaç’a ait olduğunu farkettiğimde, içimdeki derin müzikal kimliğe hayran kalsam mı bilemedim.

Bengü, Sibel Can, Tuğba Özerk, Ebru Bilmemne ve ismini bilmediğim niceleri. Bu isimleri aynı çatı altında toplayan yegane etken, Sertaçortaç tarafından yazılmış şarkıları seslendiriyor olmaları. Kanallar arasında dolaşırken birbiri ardına gelen bu şarkı yağmurundan nasibinizi henüz almadıysanız merak etmeyin o çok yakında sizi de bulacaktır.

Özellikle iç gıcırdatan sesi ve Yıldız Tilbe’yi aratmayan figürleriyle tanıdığımız Bengü isimli kızımızı yakında konuşurken bile Serdar Ortaç zannedeceğim.

Gelelim şarkıların ortak özelliklerine. Hepsinde bir kere aynı sözleri tekrarlayacaksın. Göbek attırmak istiyorsan ayrı, zırlamak istiyorsan ayrı bir name tutturacaksın. Onun dışındaki herşeyi aynı yapsan da olur. Özellikle de kıpırdaklı şarkıların arasında duygu yükü ağır sözler koyacaksın. Neye uğradığını şaşıracak azcık aklı olan dinleyici. Zaten her biri kendi alanlarında son derece kötü şarkı söyleyen insanlar. Altına da Söz-Müzik : Serdar Ortaç yazdın mı tamamdır. şarkı patlamazsa seneye yenisini bedavaya verirsin.

O değil de, Demet Akalın hiç sertaçortaç şarkısı söyledi mi acaba? Söylemediyse aramızda para toplayıp Demet’ de alalım bir tane. Üzülürüm. *bak dünya ağlarken aşk diye diye, ben sana bir türlü yaranamadım*