Herşeyi araştıran insan neden kendini araştırmıyor?

Bu cümleyi okuduÄŸumda “neden?” dedim. DiÄŸerleri olabilmek uÄŸruna kendi olmaktan vazgeçen insanların yaÅŸadığı bir toplumdayız. Herkes birininin aynısı olmak istiyor.  Hep bir baÅŸkasında olana sevgi besliyoruz. Kendi kazağı yerine baÅŸkasındaki kazak güzel geliyor insanların gözüne. Kendimiz olmaktan ne zaman vazgeçtik?  Ä°nsan kendini tanırsa mutlu olabiliyor, kendini beÄŸenirse seviliyor. “Bugün kendimi güzel hissediyorum” diyebilen insan herkese güzel görünüyor. Tecrübeyle sabittir ki sinirli olursan sinirleneceÄŸin olaylarla karşılaşıyorsun. Öyleyse iÅŸin özündeki mesele ne? Kendini sevmek olabilir mi? Kendini sevilmeye deÄŸer bulmak…  Asıl mesele bu olsa gerek.

KiÅŸinin kendini tanıması meselesini dünyanın en önemli meselesi olarak gören bir dernek var ; Ä°DAYDER. Web sitelerinde insan ve insana dair herÅŸeyi anlatıyorlar.  Ä°nsan Nedir? baÅŸlığı özellikle dikkatimi çeken. “Ä°nsan kendini tanıyınca mutlu olabilir” gerçeÄŸinden yola çıktığımda bir yerde yol tıkanıyordu. Bunun çok güzel bir izahını okuduÄŸumda kafamda daha çok ÅŸey ÅŸekillendi. KiÅŸinin kendi iç dünyasına yolculuÄŸu en baÅŸta kendini tanımasıyla baÅŸlıyordu.  Neydi insan? Åžu ÅŸemada görebileceÄŸimiz üzere 3 ana kısımdan oluÅŸuyor insan. Beden, Nefes Alıp Veren ve Gezen.  (açıklamaları için bkz.. )

Kendimce yorumlamak istediÄŸimde Beden ve Gezen’e hayat veren olarak “Nefes Alıp Veren”i görüyorum. En stresli anlarımda nefes alış veriÅŸimi dinlerken huzur buluyorum mesela. Beni yaÅŸatanın ne olduÄŸunu bilirsem daha çok sahip çıkarım kendime diye düşünüyorum.  Ruha can veren müzik eÅŸliÄŸinde nefesinizi dinleyin mesela siz de, yaÅŸadığınıza o zaman inanacaksınız.

Aslında ben çok kızgındım.
Kırılmasın diye çıkarıp akvaryuma koyduğum kalbim akvaryumdaki suyu değiştirmek istediğimde önce bir çizik aldı, sonra bir burukluk üzerine de kocaman bir kırık geldi. Şimdi yeniden akvaryuma koyabilmek için yeniden tamir olmasına ihtiyacım var. Ya da artık kalbimi saklamayı bırakmalıyım. Sakınan göze çöp batar malum.

Yalnızlığım yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin
Yalnızlığım kanımsın canımsın sen benim çaresizliğimsin
 

Bireylikten çıkıp biz olmaya adım atmaktı “mutluluk”. Küfesine yalnızılığını alıp gelmez insan sevdiÄŸinin yanına. yalnızılığını yanında taşıyacaksa ne anlamı olurdu ki “biz” olmanın?

İçinde yalnızlık geçen ÅŸarkılardı bu akÅŸam menümüz. Åžef garsonumuz bizi bunu layık görmüştü, ellerine saÄŸlık. Ä°lk olarak popüler bir giriÅŸ olsun diye Emre Aydın tabağında “Afilli Yalnızlık” geldi. Yapay geldi tadı, gerçek yalnızlık kokmuyordu. Belki de yalnızlığa çok aç olmadığımdandır.  Eskilerden bir tat almak istediÄŸimi söylediÄŸimde Mor ve Ötesi bir tabakta “Yalnız Åžarkı” geldi. Bunun tadı yerindeydi, ne “yediÄŸini” hissettiriyordu.  Ä°liklerine kadar iÅŸliyordu.. “Tesadüfen yalnızsın, henüz yolun başındasın ……” Duman’ı üzerinde bir tabak geldi üzerine, “Yalnızlık Paylaşılmaz”, bu yemeÄŸi sevmedim. Tek başıma bitirebileceÄŸim kadar deÄŸildi tabak, paylaşılması gerekn bir tabaktı bana göre. Oracıkta öylece kaldı tabak. Ä°ki kiÅŸilik yalnızlıklar için beklemeye alındı.  Sonra bir dost “Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuÅŸ beklemekte…” diyerek Sertab Erener tabağını uzattı.. O anda seninle aynı fikirde olan birinin varlığı kadar muhteÅŸemdi…

Yalnızlığın sözlük anlamını bilmediÄŸim yıllardı. Çok cocuklu ailelerin “büyüyen çocuÄŸu” olunduÄŸunda ilk karşılaşılan terimdir yalnızlık. Küçükken olsaydı belki daha kolay olurdu öğrenmesi, büyüdükçe öğrenme yetilerimiz azalıyor öyle deÄŸil mi?

İçinde yalnızlık geçmeden yalnızlığı anlatan ÅŸarkılar da vardır belki. Düşününde aklıma Sezen Aksu geliyor, yanımda belirip “Gülümse..” diyor, bilmiyor kırgınlığımı. Herkese yaptığım gibi sahte gülümsüyorum.  O da inanıyor. Bir çok insanın içten attığı kahkahadan daha güzeldir benim sahte gülüşüm unuttun mu?

Yalnızlığım bugünüm yarınım sen benim hüzünlerimsin
Yalnızlığım tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin

Kalabalık bir haftaydı ; hala daha bitmiÅŸ deÄŸil. Bir türlü bitmek bilmedi hafta. Bitsin diye beklemeye Salı’dan baÅŸladığım için olsa gerek.Bu hafta öyle çok yazı yazmak istedim ki. Ama hep birÅŸeyler aldı yerini yazma isteÄŸimin. Laf tam aÄŸzıma gelecekken susturulmuÅŸ gibiyim ÅŸu anda. Kelimelerin kifayetsiz kaldığını anladığım günden beridir sanırım ilk kez hissiyatıma dair cümleler kuruyorum. Ama biliyorum ki yine içimdeki mantık abidesi insan beni susturacak , “yeri deÄŸil beybi!” diyecek; duracağım.

Evet yeri değil. Hiç bir şeyin yeri değil. Ne oluyorsa yersiz bir biçimde cereyan ediyor.Evet şu anda uykum olabilir (bilmelisin ki ben uykum varken ve uyuyamıyorken çok huysuz olurum) belki de bazı sancılarım vardır, ama bunların hiç birini karamsarlık için kullanmıyorum ben. Bunu yapmayacak kadar büyüğüm artık. Benim istediğim çok başka birşey ve ben gün geçtikçe asıl istediğimden uzaklaşıyorum. Buna tanıklık ediyor olmak çok yoruyor gözlerimi.

Bugün hissettiğim şey çok başkaydı. Hayallerim vardı öncelerden kalma, onları yüzdürdüm aklımın denizinde. Dolana dolana kayboldu hayallerim beynimde. Oysa kötü bir gün değildi, oysa herkes için herşey yerli yerindeydi. Ama ben belki de daha evvel hissetmediğim bir şeyi hissettim bugün : Yarım kalmak. Bu fikrimi destekleyecek şeyler arka arkaya geldi akşam saatlerinde. Akşam saatlerinde yaşananlar, gördüklerim, hissettiklerim hepsi birlik olup bu fikrimi desteklemişlerdi. Ellerine pankartlar almış bağıra çağıra doluşmuşlardı kalbimin ortasındaki boşlukta. Kalbim boştu bu akşam üzeri, ben midemi doldurmayı seçtim bir çikolatalı pasta ile. Çikolatası çok yoğundu, ağzımda kuru bir tat bıraktı, ne acı olacak çikolata dediğin ne de bebek çikolatası gibi tatlı.

Çikolata aşkına dair bir paragraf yazmalıyım yeri gelmişken (yeri? biz neyden bahsederken geldik buraya?). Çikolatayı çok severim. En güzel antidepresandır çikolata. Ancak bugün aldığım bir haber üzerine elimin tersi ile ittim bugüne kadar yediğim çikolataları bütün kaprisliliğimle . Magnum çikolata çıkarmış, yaklaşık bir ay kadar olmuş. Ancak bu haber bana ne reklamlar aracılığı ile ne de geveze bakkalın sözleri ile ulaştırılabilmiş değil.  Bunu bu akşam alelade öğrendiğimde saat çok geçti. Bilmelisiniz ki ufak kızlar bu saatte bakkala gidemezler. Zira gitseler bile bakkal uyumuştur, bakkalın evini bilmediğimizden de gitmiyoruz. Sahi bakkallar neden ev tutarlar ki , orda yaşasınlar. Yağ var, un var, şeker var ; helva yaparlar.

Şimdi ben kalbimin acısını bir yana bırakıp sabah alacağım Magnum çikolatanın hayali ile uykuya dalacağım. Dünyadan bu kadar uzak, yaşıma bu denli yabancıyım.

“Kırılmasın diye durur kalbim……”

Fransızca şarkılar hep bir hüzün aşılar bana. Şarkıların içinde mutluluk geçer, kavuşma geçer ama bana yansıyan hep hüzün, hep ayrılıktır. İngilizce şarkılarda bunu yaşamam , vermek istediği tüm duyguyu verir İngilizce şarkılar.  Fransızca öyle değil ama.

Ä°ÅŸin özünü anlamak için bu sabah playlistime Carla Bruni, Lara Fabian ve Estrella Morente’yi davet ettim. Bu 3 kadın ÅŸarkı söylüyor ve bana bir tek ayrılık duygusunu aşılıyorlar. Fransızca’nın tınısıyla alakalı bu belki de. Dünyanın en romantik dili hatta bana göre. Bu sebeple Fransızca öğrenmek istiyorum. Belki söylemek istedilerimi Fransızca olarak dile getirirsem söylediÄŸimin beyninde daha bir anlam kazanırım. Bence Fransızca daha buÄŸulu, daha kadınsı bir dil. Bir örnekle pekiÅŸtirelim ÅŸimdi de bu söylediklerimizi .

AÅŸk - Love - Amour

Elbette ki “amour” derken daha bir anlamlı aÅŸk.. AÅŸk derken ÅŸ’nin üzerine basılmışlık hissinden hoÅŸlanmıyorum ben. Love’da ise bir soÄŸukluk var. Belki de çok ayak altında gezdiÄŸi içindir sevmeyiÅŸim. Ama bakar mısınız “amour”a… Öyle buÄŸulu ki.. Nasıl da anlam kazanıverdi nazarımda..

//AÅŸk’a anlam yüklemek tüm çabam aslında…

Sevinci arıyor ve
buldukça
yavrusuyla suya inmiÅŸ suna gibi coÅŸuyorsa da
sevdadan sevdaya koÅŸarken insan
sonuçta acıdır yöneten aÅŸkı…

Tanıdığımda ortaokul yıllarımda idim Nihat Behram’ı.. Devrime merak salmış ufak bir kız çocuÄŸu iken almıştım elime DaraÄŸacında Üç Fidan’ı. Ne sürgün yıllarıydı, ne o kuÅŸaktan eser kalmıştı o günlerde. Hatta belki de en süt liman senelerdi. Ama içimde dizginleyemediÄŸim öğrenme merakım beni o yıllarda yaÅŸarcasına içine almıştı. SevmiÅŸtim edebiyatı; kurguyu.. SevmiÅŸtim sonra siyaseti. Ä°kisini birlikte harmanlayan Nihat Behram’ı keÅŸfetmem hiç de zor olmamıştı. O yıllardaki öğrenme merakımı eskisi gibi koruyabilseydim diye hayıflanmıyor deÄŸiliim ÅŸimdilerde.. Åžimdilerde kafamı boÅŸaltmak isteÄŸi dışında yüz sürmüyorum edebiyata, sırf aklıımı oyalayayım diye de siyasi kitaplarımı bekletiyorum elimin altında. Eskisi kadar kolay anlamıyor, eskisi kadar özümsemiyorum okuduklarımı. Hızla çoÄŸalan tüketim çılgınlığı okuma hevesimi de alıp uzaklaşıyor bu dönemimden de. Bazen kendimi ÅŸartlandırıp o ortaokul kızı yapıyorum, ÅŸimdiden daha akıllı hissediyorum kendimi.

 

Nihat Behram diyordum.. Yıllar öncesinin dizeleri bugün hiç olmadık bir anda aklıma düştü. Uzun süredir okumadığımı farkettim. Eskiden olsa kitaplığımın önüne dikilir aklıma gelen konu ile ilgili kitabı bulup okurdum. Åžimdi devir deÄŸiÅŸti; Google bakıyor bu iÅŸlere. O kadar yakın deÄŸil kitaplık artık, ya da o orada duruyor da ben gitmiyorum.. Bugün aklıma düşen dizede “ah, çılgın bir aÅŸkın kollarında incelen bıçak seni öperek bilemeliyim” diyordu ÅŸair.. Tam da hissettiÄŸim gibi, tam da demek istediÄŸim gibi bir cümle tutturmuÅŸtu. Orada öylece benim yeniden okumamı bekliyordu o dizeleri. OkuduÄŸumda günlerdir içimde biriktirdiklerim bir anda dökülüverdi eteÄŸimden. Kalbimin orta yerinde kondurduÄŸum acıydı yaÅŸatan aÅŸkı. Fuzuli gibi oluyorum bazen “aÅŸk acı çekmektir” diye düşünürken buluyorum kendimi. YaÅŸadığım aÅŸka biraz acı katıyorum, tatlandırıyorum kendimce aÅŸkımı. Fuzili bir iÅŸ tutturuyorum..

Yedeğimde hep bir şiir olmalı
Korusun diye beni,
Sarsın
Solusun diye…

Birden kendimi ÅŸiire sığınmış buluyorum sonra. Akıp giden dizelere isimler kazıyorum. Harfler yüzleri oluyor onların, harfler çoÄŸalıyor, milyon oluyor.. Sonra bir dize geliyor, susturuyor tüm yüzleri.. Unutuyorum tüm kelimeleri…Kayboluyorum içinde.

Kanla beklediğim şarkılarda gelişen sevgilim
belki de kalbinde düğümlenen
ölüme giderken duyduğum gülümseyiştir
bakarsın seninle artık görüşemem
alnına vuran ışığı
sakın kaybetme geceleri.

Her bayram öncesi ve sonrası -çok lazımmış gibi- yollara dökülür insanlar. Evet bayram tatil demektir, hasret giderme demektir. Uzaktaki insanlara bir biçimde ulaÅŸmak demektir. Dün gece saat başı her haber bülteninde yollardaki insanların “çilelerini” izledik. Zar zor evlerine vardı insanlarımız.

Özel araçla değil otobüslerle gitsenize kardeşim!

Hemen “e otobüs de yolda kalmıyor mu?” diyeceksiniz. Sizler o güzelim arabalarınızı kapı önünde bırakıp otobüslerle yola çıktığınızda haliyle yollarda kalabalık yaratmayacak, kazalara belalara sebep olmayacak ve üstüne üstlük yollarda helak olmayacaksınız.

Ve aklınıza bile gelmeyen çevremize de katkıda bulunacaksınız bu vesile ile.

Kullandığınız benzin mesela, karbonmonoksid, azot oksit ve kükürtdioksit gibi zehirli gazların bizlere ne büyük zararlar olarak geri dönüş yaptığını?  Benzine göre %30 oranında ozon tabakasına daha az zarar veren LPG bir çeşit can kurtaran görevi görebilir belki. Açık havada hemen buharlaşması nedeniyle, toprak ve suda ya çok az ya da hiç kirlenmeye sebep olmaz.

Bu vesile ile ben de bu yazımı Blog Hareket Günü için yazmış olayım.  Tabi bu konuya böyle üstünkörü bir yazı yetmez.  Ama bir çok blog bu konuda yazılar yazacak bugün. Okumanızı tavsiye ederim. 

Karşı binada Nihayet Hanım diye bir teyze oturuyor. Ä°smini ilk olarak “Cinayet Hanım” olarak algıladığımdan kendisini gördüğümde birden ürperiyorum. Maazallah.

Tanıştırayım, yeni arızamız : FARANJİT.

Gecenin köründe öksürükten tüm binayı inletmiÅŸken bir de acil servistekilere yazık edeyim diyerek evden acil servise doÄŸru yol aldım. (benim bu kadar çok hasta olmamda hastane ile komÅŸu olmamın alakası var mıdır?) ÇocukluÄŸumdan beri hiç bir iÅŸe yaramadığını düşündüğüm bir aletle dinledi sırtımı doktor bey ben öksürürken. Kendisine öksürük taklidi yapmama gerek de kalmadı ayrıca. CiÄŸerlerimin saÄŸlam olduÄŸuna kanaat getirdikten sonra  “Faranjit olmuÅŸsunuz hanımefendi.” deyiverdi.  Bir ondan olmamıştım, saÄŸol doktor bey diyerek reçetemle çıktım oracıktan.  Hastaneler ve haliyle eczaneler diyarı olan mahallemizde nöbetçi bir eczane bulmak hiç de zor olmadı. Zaten bizim burda mahalle bakkalından çok mahalle eczacısı terimi yaygındır. AÄŸzıma sıkmam için verdiÄŸi lanet spreyi denedim ilkin. Ä°ÄŸrençti! Hala aÄŸzımdaki berbat tat geçmiÅŸ deÄŸil ve ben mecburen o spreyi bitirmeliyim.

Faranjit denen arkadaÅŸ, Google sonuçlarında ilk çıkan siteye göre “Yutağın arka duvarındaki örtücü dokuda meydana gelen bir iltihaplanma” imiÅŸ. Bu ya tahriÅŸ olmadan veya bakteri enfeksiyonundan ileri gelebilirmiÅŸ.

Hastasını başından savmak isteyen her doktorun yaptığı gibi o da “sigara içmeyeceksiniz hanfendi” dedi. O sırada top bendeydi! Bre doktor sigara içen bir insan olmadım ki ben hayatımda dedim.  Sustu. O anda aklına geliveren baÅŸka bahanesi yoktu, yolladı beni evime. Bir an , boyun aÄŸrımı “sosyal anksiyete bozukluÄŸu”na baÄŸlayan psikopat doktorum geldi aklıma. “Hepsi manyak bu doktor milletinin” ÅŸeklinde bir genellemeye sevk edecektim düşüncelerimi , vazgeçtim.

Adeta sağlık sitesi haline gelen bloğumdan siz sevgili hastalarımı , pardon okuyucularımı selamlarım.

 

Bugüne kadar belki de hiç bir yerde dile getirmediÄŸim benim için çok özel bir kelimedir “Mevlana”.  Olumsuzluklara yenik düştüğüm her vakit, hastalıklara boyun eÄŸdiÄŸim her zaman birden durdur beni Mevlana. “Otur” der, “kendine gel;dinle beni.”

Hayat çoÄŸu zaman garip gelir bana, hayat çoÄŸu zaman istediklerimi vermez. ben oturup, kendime gelip dinlediÄŸimde O’nu birden filizlenir içimdeki orman. Birden görmez olurum olumsuzlukları, birden hayata fazladan bir gülümse katmak için çabalamaya baÅŸlarım.

30 Eylül 1207 de dünyaya gelen Mevlana, 17 Aralık 1273 günü sona eren yaÅŸamını “Hamdım, piÅŸtim, yandım…” diyerek özetler. Öyle deÄŸil miyiz gerçekten de? Sorgusuz, sualsiz bir hayat.. AÅŸk’la…

” gel, gel;
daha yakına gel!
beni, benliÄŸi;
bizi, bizliği bırak!
çabuk gel..
vakit geçirmeden gel!

gel, daha yakına gel!
biz’den de ben’den de vazgeç : gel!

“sen”lik ve “biz”lik yok oluncaya kadar gel..
öyle bir gel ki;
ne sen kalasın, ne de biz.. ”

Mevlana Celaleddin Rumi