Kulağı geçen boynuz kadar akıllı olabilseydiniz benim öğrettiğim işi bana öğretmenize deli olmaz, bilakis gurur duyardım.

Bir kaç gündür o çok şahane “gerizekalılar” yeniden hayatımın gündeminde.  Mümkün mertebe  iyi niyetli ve sabırlı davranarak öğrettiğim işleri, küçük beyinlerine bakmaksızın önüme sunuyorlar. Eğleniyorum izlerken.  Komik anlar yakalıyorum kimi zaman. Kimi zamansa dayanamayıp gerizekalılıklarını yüzlerine vuruyorum. Tahammül sınırımın noktasına gelindiği anlaşıldığındaysa geri adım atıyorlar. iyi ki!

Günümün büyük bir çoğunluğunda insanlara karşı sonsuz anlayış ve sabır göstermekle meşgulüm. Bazen öyle yoruluyorum ki  ansızın bastıran bir gerginlikle  sert tepkiler verebiliyorum. Bu tepkim sabrım ne kadar yoğunsa o ölçüde yoğunluk gösterdiğinden zeka düzeyi gerilemiş kişilerde farklı bir etki yaratabiliyor. Bu seferse ne kadar geri adım atarlarsa o kadar lehlerine işliyor zaman. Bunu yapmakta başarılılar ama. Takdir etmiyor değilim.

Sayelerinde, öğretmekten öğrenmeye fırsat bulamadığım zamanlar tüketiyorum. Oysa öğrenmeye o kadar açım ki. Art arda gelen sorular, bitmek bilmeyen istekler. Bazen kendimi birilerine hizmet etmek için dünyaya gelmiş gibi hissediyorum. Halbuki bu yöndeki tüm enerjimi bir gün bir çocuğum olursa ona bahşetmeyi planlıyordum. Meğer doğacak olan evlandıma kafayı sıyırmış bir anne kısmetmiş.

Eh, gerizekalıların bir güzel etkisi de yazmaya imiş. Sağolsunlar. Yazacak birşey bulamadığım dönemlerde iki cümle kuruyor ve az da olsa hafifliyorum. Fırsat verdikleri ölçülerde elbette..

Gözlerim bozuk benim.  Epey bozuk. Lenslerim ne zaman ki gözlerimi acıtır veya yırtılırsa yenisini almadan önce bir süre gözlük takarım. Bu seferki süre de epey uzun sürdü doğrusu. Bu süre zarfında bir türlü gerçek göz numaram ile değiştirmediğim gözlük camlarım sayesinde dünyayı flu olarak görüyordum. Günün tamamına yakınını bir ekran karşısında geçiren gözlerim bu durumdan çok hoşlanmıyor olmalılardı ki akşamları erkenden koltukta sızmak sureti ile kapanıyorlardı. Hal böyle iken yazı falan yazmak da hakgetire. Bütün suçu gözlüğüme attıktan sonra bir alt paragrafa geçebileceğimi düşünüyorum gönül rahatlığı ile.

Aylardır dişe dokunur bir gelişme olmamış gibi hayatımda. Okuduğum herhangi bir şey etkilememiş, izlediğim filmlerin hiçbirinin büyüsüne kapılmamışım gibi. Oysa normal koşullar altında bunlara fırsat vermeyip üstüne gitmeliydim kitapların filmlerin. Öyle ya hayatıma değer katan birşeylerin eksikliği çok zorlardı ruh halimi. Muhakemesini yaptığım son bir iki ay içinde hayatıma katkı sağlayan tek şeyin edindiğim yemek kitapları olduğunu görüyorum. Bu uğraşım hem beni oyalıyor, ruhumu doyuruyodu. Hem de zaten yeterince yer etmiş fazlalıklarıma yenilerini ekliyordu. Durumdan işkillenmeye başlamıştım. Uğraş dediğin şey insanı sıkıntılarından arındırmalı, hafifletmeli, sevimli bir insan yapmalıydı. Oysa benim bu uğraşım başıma bela oldu. Şimdilerde sinirli ve şişko bir kadınım! Hayata küsmem ve kendimi yeniden yemeye içmeye vermem an meselesi.

Senenin bitmesine yakın bu yıl şu oldu, gelecek yıldan beklentilerim şudur başlıklı yazılar yazma isteğim de gelmiyor değil hani. Küçükken 2010 senesinin hayalini kurardım. Şayet hayal dünyam ve çocuk ruhum benimle kafa bulmuyorsa 2010 senesi  kuşların kelebeklerin özgürce kanat çırptığı, at arabalarını neşe içinde taşıyan atların koşturduğu,denizinde balığın bol olduğu bir sene olacak. Eğer tersi olursa  Noel Baba’ya küsecek ve bir daha hayal kurmayacağım.

Teyzem, amcamın karısı..

Önce onlar evlenmiş, zaman geçmiş aradan sonra bizim gençler birbirini beğenmiş. Evlenmişler onlar da.. Annem olmuş ablasına gelin, babam olmuş abisine bacanak…

En sevdiğim kuzenlerim hep onların çocukları, öyle ya hem amcamın oğlu, hem teyzemin kızı… Teyzem büyüktü tabi annemden; ablaydı. Bazen annesi, belki de kaynanası.. Bize de hiç görmediğimiz anneanne, babanne sevgisini gösterendi.. Hele amcam… Önceki senelerde hastalanmıştı amcam, yüreğim ağzıma gelmişti. Baba hasretim ne kadar büyüktür benim,babamın abisiz kalacak olması içimi nasıl kabartmıştı.. Babamın üzülecek olması kahretmişti.. İyileşti amcam..

3-5 gün önce babam, “Sana bir şey diyeceğim, korkma ama” demişti..”Teyzen rahasızlandı, hastanede şimdi..” Hiç beklemediğim, aklımın ucundan bile geçmeyen bir haberdi… Babam bilirdi nasıl korkacağımı ama mecburdu söylemeye… Mecburdu çünkü, bugün pat diye “Teyzeni kaybettik kızım” diyemeyeceğini biliyordu…

Bugün benim annem ablasını kaybetti, henüz sesini duyamadım. Kardeşimi kaybetsem ne durumda olurdum düşünmek bile istemiyorum. Annemin sesini duymaya ilk kez korkuyorum.

Bugün ben teyzemi kaybettim.. Eze’mi… Bize küçükken “Eze” demeyi öğretmişti bir komşumuz.. Teyze değil Eze derdik ona, ama sadece O’na.. Teyzeme teyze, O’na Eze derdik… Eze, anne yarısıydı asıl… Ve ben bugün annesiz kalmaya bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum…

söğüdün yaprağı nârindir nârin
içerim yanıyor dışarım serin
zeynebi bu hafta ettiler gelin

zeynebim zeynebim allı zeynebim
beş köyün içinde şanlı zeynebim

“Hiç bir şeyde gözüm yok
Sen yanımda ol yeter…”

Güzel günlere olan umudumu parçalamıştım o rüyadan uyandığımda. Gördüğüm o rüya bir gerçeği tüm çıplaklığı ile yüzüme vuruyordu. Sensizlik.. Aslımda sensizdim, özüm, benliğimin tüm kapıları sensizliğe çıkıyordu. Kabullenmesi çok güçtü belki, belki de yaşadığım herşeyin en anlamlı yansıması idi. İdrak edecek kudretim yoktu; üstelemedim.

Bir rüyanın belli belirsiz hatlarıydı yüzün ilkin. Sensizliğin tavan yaptığı rüyadan, senin o güzel ellerin ile sıyrılmıştım. O güzel ellerin bana gelecek güzel günlerin müjdesini veriyordu, titrekti, ürkekti ama sonsuz bir güç doluydu. Sevginin çokluğu ellerine derman veriyordu sanki. Gözlerin sonra. “ah o çocuk gözlerin..” Seni tüm varlığınla yanımda hissettiğim o akşam nasıl da benden kaçırıyordun gözlerini. “Sabaha kadar izlemek istiyorum seni” demiştin, “Ama bakmaya da kıyamıyorum.” Daha güzel bir sevilmek düşlememiştim o ana dek.

O andan sonra binlerce defa aynı duyguyu hissettirdin bana. Ellerin şifam oldu, gözlerin huzurum. Duruşundaki dinginlikle hayat bulmuştum. Anlamını arayan tüm hücrelerimde hissetmiştim nefesini. Nefesinin sıcaklığı bana yakın durdukça dünyadaki herşeyden güçlü, herkesten mutluydum.

Zaman zaman senden ayrı yaşamadım mı hüzünlerimi? Acılarımı? Kapılarımı kitlediğim o günlerde bana güç veren ellerin değil de neydi? Bazen çok yenik düştüm, bazen hırpalandım.Çoğu zaman çocuktum zaten; üzen, kırıp döküp hırpalayan. Herşeye rağmen ellerin saçlarımda uyuttun, her hatama rağmen gözlerin hiç ayrılmadı üzerimden..

Bugün seninle geçen günlerin kimbilir kaçıncısı. Her geçen gün artan sevginle bitirdiğim bu akşamda, sana verecek neyim var diye düşünüyorum. Senin sevgin o kadar güzel ki, yanına ne koyarsam koyayım göz doldurmuyor. Yapabileceğim en kolay şey olan yazmayı seçiyorum senin için..

Ellerine, gözlerine, duruşuna kurban olduğum.. Hiç ayrılma, hiç ayırma nefesini yakınımdan. Yaşayamam.

“Sızlayan her yerimin, şu çileli serimin
Sahipsiz dertlerimin, çaresini bul yeter”

*Bu yazı, ilk olarak  16 Temmuz 2009 tarihinde hergunbiri.com’da yayınlanmıştır.

“Rüzgâr istiyorum ben ruhumun güllerine
Ki dökülsün, dağılsın, yok olsun hülyalarım”

İlkokul yıllarında elimize tutuşturulmuştu şiiri, 23 Nisan’a az bir zaman kalmıştı, ezberlemeliydik. Öğretmenimiz de biz şiiri okurken arkada çalacak olan müziği araştırıyordu. Teybimiz vardı bir tane, toplanan paralarla almıştık. Herkes şiirin bir kısmını ezberleyecekti, en güzel söyleylenler okuyacaktı 23 Nisan gününde.. “Yediyordu Elif kağnısını, kara geceden, geceden….” diye başlıyordu şiir. Zordu. Küçüktük zira. “Yediyordu ne demek öğretmenim?”

Fazıl Hüsnü Dağlarca’yı o gün öğrenmiştim. Meraklı bir çocuktum, okuduklarımı öylece geçmiyor, kimin yazdığını araştırıyordum. Ablamın kitaplarından bulmuştum Dağlarca sayfasını..Hayatını,şiirlerini okumuştum.Giderek büyüsüne kapılıyordum şairin. Şiiri sevmeye, anlamaya başlamıştım. Hayata şiirle tutunan şairleri öğrendim sayesinde..

O 23 Nisan gününde Mustafa Kemal’in Kağnısı şiirini en güzel okuyanlardan biri olan çocuk, geçen yıl bugün, şairin öldüğünü öğrendi,ölen şairlerin dünyasına uğurlanmıştı Dağlarca da.. O Orda hayatına devam edecekti,bizse burada şiirle hayata tutunmaya..

Bugün ölümünün birinci yıldönümü.. “Göç dönümü..” Şairi anmanın en güzel yolu olan şiirlerini okumakla geçireceğim günü..Mekanın cennet olsun Dağlarca..

“İnsan nasıl ölebilir,
Yaşamak bu kadar güzelken?”