Bütünü oluşturan parçaların hangi aşamalardan geçip de o bütüne ulaştığını merak ediyorum bazen. Bütün, sonsuz bir haz verirken, parçalandığında büründüğü şekilsizliği görebiliyorum. Oysa parça güzel değilse bütünün güzel olmasını beklemek niye? Bütününün güzelliğinden gözlerimi alabiliyorsam, bu parçalara sahip çıktığım içindir. Bir tek bütünü görseydi gözlerim, şimdi onları sonsuza kadar kapatabilirdim; parça parça ya şimdi herşey, bütünden kopmuşuz ya hani.. Ama gözlerim olmadığı kadar açık, alnım da öyle..Pırıl pırıl.. Belki bir gün tam orta yerine bir öpücük kondurursun diye.

 

Vakit, eskimeyecek cümleler kurma vaktidir. Tamamına yetişemeyeceğin sonsuz aşk, uykunun içindedir. Kapat gözlerini şimdi upuzun karanlığa..