Zannedersem Bursa’da bir metro istasyonu ismi idi “şehre küstü”. Sadece metro istasyonu olarak görev yapmayıp bir semt de olabilir kendileri. Benim aklıma bu kelimeyi düşüren az evve mırıldandığım “bir kedim bile yok, tüm şehir bana küstü” sözleri. Mırıldanırken bunu şehrin bana değil de benim şehre küsmüş olduğum aklıma geldi. Bursa’ya değil. Bursa bu yazıda sadece bir araç. kendisine küsmüşlüğüm yok, “yolgeçenhanı” olarak kullanmışlığım var yalnızca orayı. Geçip oradan küstüğüm şehre geçiyorum. Küstüğüm şehir : İzmir.

 

Karınca file küsmüş filin haberi olmamış durumu. Yok o dağdı sanırım. Filin buradaki yeri ne peki? Fil denize girememiş, mayosu yokmuş. Sanırım buydu. Neyse, ben şehre küstüm. Önce şehirdeki insanlara. Şehir beni kendinden uzaklaştırmayı başardığı için önce şehre. Sonra insanlara…  “Kedi ulaşamadığı ciğere murdar dermiş” şeklinde bir deyim bu paragrafı kapatmaya tek başına yeterli olabilir.

 

Özledim. Şehri özledim. Şehirdeki yüzleri özledim. Bir ses duyarım belki o şehirden bugün. Bir küçük ses dalgası.. Lay la lay laa….

Facebook'ta Paylaş
FriendFeed'de Paylaş