Tele takılmış bir kuş gibi çırpınıyordum aylardır. Ne kimse görüyor, ne yardım isteyecek derman bulabiliyordum. Ettiğim neydi ki bulduğum bu olsun diye diye bitiriyordum kendimi. Her sorunda kendisinde yanlış arayan duyarlı bir gerzeğim ben nasılsa. Ama bu sefer öyle değildi. Benim uzağımda biçimlenen hayat, benden uzakta oyunlar oynuyordu. Beni de sesim soluğum çıkmasın, yardım edemeyeyim diye bir tele hapsetmişti aylardır.

Ama dün akşam meğer kanadımı kurtarmış melekler. Aylardır alışık olduğum o ruh hali ile kendimi uykunun kollarına bırakmış, sabah yine ilk işim uçmak istemek olacak ve uçamayacaktım. Bile bile her gecemi böyle sonlandırdım. Bu sabah çalan telefona kalktığımda uçabildiğimi hissettim biraz da olsa. Telefondaki neşeli sesler telden kurtulduğumu müjdeledi. Artık özgürdüm.İçimde yer eden o huzurla güne şükrettim.