Wykka Hanımkızımız beni ebelemiş, sağolsun. Bunca zamandır kimse tarafından ebelenmemiş olmanın getirdiği derin bir üzüntüye gark oluyordum ki bu ebelemece beni bir nebze olsun yatıştırdı. Ancak ebelemecenin mahiyeti “kendinizin rutuşsuz bir resmini yayına veriniz” idi. İşte burada tuhaf bir nokta var. Sevgili Wykka, sen ki beni daha dün tanımış insan değilsin, neredeyse yazmaya başlamamdan (ilkokulu kastetmiyorum) beri beni biliyorsun. Bre bacım, bu konuda ebelenmeyecek tek insan oluşumu aklına getirmedin mi? Ben ne zaman kendi fotoğrafımı yayınladım da şimdi rutuşsuz doğal halimi yayına vereceğim?

Hayır gerekli araştırmayı yapmadım da değil, bloğumu aradım taradım, flickrdaki fotoğraflara baktım ama yok, aynı anda hem kaşımı hem yüzümü hiç bir şekilde kadraja almamışım.  Yine bana hüsran, bana yine hasret var anlayacağınız.

Yine de bloğu tararken böyle birşey buldum, belki kaptırırım.