Yalnızlığım yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin
Yalnızlığım kanımsın canımsın sen benim çaresizliğimsin
 

Bireylikten çıkıp biz olmaya adım atmaktı “mutluluk”. Küfesine yalnızılığını alıp gelmez insan sevdiğinin yanına. yalnızılığını yanında taşıyacaksa ne anlamı olurdu ki “biz” olmanın?

İçinde yalnızlık geçen şarkılardı bu akşam menümüz. Şef garsonumuz bizi bunu layık görmüştü, ellerine sağlık. İlk olarak popüler bir giriş olsun diye Emre Aydın tabağında “Afilli Yalnızlık” geldi. Yapay geldi tadı, gerçek yalnızlık kokmuyordu. Belki de yalnızlığa çok aç olmadığımdandır.  Eskilerden bir tat almak istediğimi söylediğimde Mor ve Ötesi bir tabakta “Yalnız Şarkı” geldi. Bunun tadı yerindeydi, ne “yediğini” hissettiriyordu.  İliklerine kadar işliyordu.. “Tesadüfen yalnızsın, henüz yolun başındasın ……” Duman’ı üzerinde bir tabak geldi üzerine, “Yalnızlık Paylaşılmaz”, bu yemeği sevmedim. Tek başıma bitirebileceğim kadar değildi tabak, paylaşılması gerekn bir tabaktı bana göre. Oracıkta öylece kaldı tabak. İki kişilik yalnızlıklar için beklemeye alındı.  Sonra bir dost “Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte…” diyerek Sertab Erener tabağını uzattı.. O anda seninle aynı fikirde olan birinin varlığı kadar muhteşemdi…

Yalnızlığın sözlük anlamını bilmediğim yıllardı. Çok cocuklu ailelerin “büyüyen çocuğu” olunduğunda ilk karşılaşılan terimdir yalnızlık. Küçükken olsaydı belki daha kolay olurdu öğrenmesi, büyüdükçe öğrenme yetilerimiz azalıyor öyle değil mi?

İçinde yalnızlık geçmeden yalnızlığı anlatan şarkılar da vardır belki. Düşününde aklıma Sezen Aksu geliyor, yanımda belirip “Gülümse..” diyor, bilmiyor kırgınlığımı. Herkese yaptığım gibi sahte gülümsüyorum.  O da inanıyor. Bir çok insanın içten attığı kahkahadan daha güzeldir benim sahte gülüşüm unuttun mu?

Yalnızlığım bugünüm yarınım sen benim hüzünlerimsin
Yalnızlığım tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin