Yaz aylarından artık nefret ediyorum! Oysa küçücükken en sevdiğim ayların başında geliyordu Mayıs. Okul kapanmak üzereydi ne güzel, en renkli cicilerimizi giyiyorduk, hatta okulun kapanmasına yakın cicili ayakkabılarımızı ve serbest kıyafetlerimizi giyebiliyorduk okulda. Güneşi bol bir memleketti bizim oralar. Mayıs ayında terler basardı. Ve çok nefisti. Çünkü ütüyü annem yapıyordu! Ne olduysa büyüyünce oldu. Yaz geliyordu, incecik gömlekler, tiril tiril etekler ve topuklu ayakkabılar giyme zamanı başlıyordu. Buraya kadar herşey güzeldi. Ama ne zamanki kocaman kadın olmuş olduğun gerçeği önüne seriliyor,  kendini yarabantlı ayaklarınla her akşam ütü başında buluyorsun!

Son bir haftadır her akşam bişeyler ütülüyorum! Oysa kış ne güzeldi, yayılıp köşeme kafa ütülemekten başka birşey yapmıyordum. Şimdi “sabah ne giysem” soruma yanıt bulur bulmaz kendimi ütü masasının tepesinde buluyorum. Ütü öyle sinir bozucu bişey ki! Yok suyu koydun mu içine yok buharı doğru mu. Nefret ediyorum ütüden!  

Öte yandan ayaklarım. Canlarım benim ne kadar mutsuzlar. Daha yaz başı olmasına rağmen 3 çift ayakkabı almış olmam bile onları mutlu etmeye yetmedi.  Çizmelerden kurtulan ayaklar kendini en yakın ince topuklu narin ayakkabıya attığında kaçınılmaz sondan bihaberdi. İşin tuhaf yanı da her sene aynı derdi çekiyor olmama rağmen gözü dönmüş bir şekilde şahane ayakkabılara saldırıyor oluşum. Ama suç benim değil o şahane ayakkabıları yapanlarda! Onlara hem minnet hem de sitem doluyum.

Geçen sene bu derdi çektiğimde cankurtaran bir ayakkabı almıştım. Onu giyeyim bari birkaç gün. Dümdüz, beyaz bir ayakkabı. Artık bale yaparak gelirim işe!