Yağmur yağıyordu ben giderken, havada gözyaşı havası vardı, ondandı sanırım yol boyu dinlenen tek şeyin “yolun kendisi” olduğu…” Gidilmek istenilen yol ” bana çok uzakken , o yol beni çağırmıyorken, bu boş yollar yoldaşım oldu.
Melodiler sürekli huzursuz, kalemden/klavyeden çıkanlar sürekli sorgusuz. Elinde tutunacak dalı kalmayan nineler gibi oluşumuzu önceden kesitiriyor muyduk biz ? Gecenin en dibinde, elinin altındaki klavyeye aldırmadan en huzurlu melodileri dinlemek de vardı. Sinir yapıyor bu fazlasıyla bünyede.
Sustum.. Gülde kızıl idim soldum.
FriendFeed'de Paylaş













6 Yorum Yapılmış