Yüreğim / Yüreğin İstanbul

-birinci mektup

Hayır, düşlere inanmıyorum.  Neden inanayım ki?! İçinde olduğum hayat yeterince gerçek. Düş mü, vakit kaybı. Hâlâ aynısın, hâlâ…

Merhaba sana da. Aslında yazayım mı diye çok düşündüm.  Sevmiyorum bu yazı çizi işlerini, hele okumaktan nefret ediyorum, vakit kaybı değil mi bunlar? Ne gereksiz! Sen çocukluğumuzda da böyleydin zaten. Defterlerin vardı, habire bir şeyler karalardın. Sahi aklıma geldi, bir gün defterin çalınmıştı, arama yapılacaktı sınıfta, sonra onu tuvalette bulmuşlardı, çok üzülmüş ve ağlamıştın. Kaçıncı sınıftaydık, dört mü? Baban sana yeni bir defter almıştı hemen. Eksiğin yerine konulmuştu tez elden.

İlk tanıştığımız günden bahsetmişsin. Evet, ben de hatırlıyorum. Koşarak sana gelmiştim. İki kuyruktu saçların ve kırmızı kurdeleler. Sonra yanındaki adamın öğretmenimiz olduğunu öğrenmiştim ilk derste. Sen öğretmen kızıydın. Ne tuhaf gelmişti bana. Birden sanki mertebe atlamıştın ama uzaklaşmıştın da benden. Evet, yakın davranmaya devam etmiştim ama sen artık başka bir dünyaya aittin. Hiç ulaşamayacağım bir dünya. Artık küçük kasaba kızını hatırlamak istemiyorum.

Küçük kasaba kızı Ömür. Ne iğreti.  İstanbul’dayım artık, evlendim, bir oğlum var. Eşim doktor, özel bir hastanede, aslında hastane bizim. Bu yüzden sorumluluklarım var. Onun konumuna uygun bir hayatın içindeyim. Bu yüzden fakülteden sonra çalışmadım zaten. Üsküdarlı kadınlarla sosyal aktivitelere katılıyorum, fakir çocuklar felan… Yapmak lazım bunları, eşim milletvekili olmayı planlıyor. Doğal olarak onun yanında olmalı, onu desteklemeliyim. Hiç vaktim kalmıyor açıkçası. Kokteyller, günler, davetler…

Özlediğini yazmışsın eski günleri, neyini özledin alla’sen? Küçük kasaba, küçük kafalar, borç harç okunan okullar, saçma kıyafetler… Eskiyi artık eskide bırak. Ne gerek var eskiye sığınıp da günü kaçırmaya? Çok dertli yazmışsın mektubunu.

Hiç sevmiyorum bu yazma işini ben. Ne yapmalı? Çok da meşgulüm. Şimdilik yazamayacağım kusura bakma.

Doğum günümü kutladığın için teşekkür ederim. Senin doğum günün mayısın kaçıydı? Hediye göndermek lazım sana. Fransa’da bir arkadaşım var, oradan bir çanta mı sipariş verseydim? Geçenlerde Paris’e gittik, orda bir kafe var, Yahya Kemal de mi oraya oturmuş, neymiş, adı bu muydu, o bile kalmadı aklımda. Duvarda fotoğrafı vardı. Arkadaşım gösterdi. Ama adamı hiç okumadım ki, nerden bileyim, ders kitaplarında mutlaka şiiri vardır ama hiç hatırlamıyorum doğrusu. Lafı çok uzattım.

Hakikaten, hiç değişmemişsin sen. Kelimelerin, yüreğin, dertlerin… Hâlâ aynısın, hâlâ…

Görüşmek üzere, elbette yeniden yazmak istersen.

Ömür