Her gün mektup yazmak gibi bir ÅŸey sensiz olmak. Eline kağıdı alıp alıp buruÅŸturmak, kalemle eline koluna desenler çizmek gibi. HazmedemediÄŸin tüm herÅŸeyin elini kolunu baÄŸlaması gibi. Cümlelere hep “ikinci tekil kiÅŸi” imiÅŸcesine baÅŸlamak gibi seni özlemek. İçimi sarartan bakışlar, kaleme özlemler hep senin yokluÄŸunla geldi yanıma. Ãœrperdim en çok soÄŸuk gecelerde.
Kalbe kırık tebessümler uzattım, kaleme yenik düştüm kimi zaman. Düşlerin tarlasına uzandım kalem elimde, özlemin kalbimde. UlaÅŸayım istedim bir an evvel “cennetim”e.. Çok özlediÄŸim günlerde elimi kolumu baÄŸlar oldu bu hasret, Kokusuna özlem duyar mı insan yanı başındaki nefesin ? Her anını paylaÅŸtığın yürek gelir otur mu taÅŸmışcasına yüreÄŸine.
Özlediğim tüm günlere inat geleceğim yanına. Oturup ne hali varsa görecek tüm ağır yüklerim.
Yeter ki sen gitme.
FriendFeed'de PaylaÅŸ
5 Yorum Yapılmış